WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens - algemeen

Alexander de Grote

Nadat Sparta zijn grote rivaal Athene met Perzische hulp had verslagen, werd het de leidende mogendheid van Griekenland. Als zodanig maakte Sparta echter op schandalige wijze misbruik van zijn macht. Het in BoeotiŽ gelegen Thebe kwam daartegen in opstand. Het veroverde eerst de burcht waar een Spartaans garnizoen gelegerd was en versloeg daarna de Spartaanse legermacht bij Leuctra in 371 voor Christus. Toen was ook Sparta's macht gebroken en had Thebe de leiding in Griekenland. Dat duurde evenwel niet lang, want toen de grote generaal Epaminondas in 362 voor Christus was overleden, kwam daar een eind aan. Alom ontstond er een verwarde toestand met veel ruzie en oorlog tussen de Griekse stadstaten onderling. PerziŽ, dat weer aan kracht begon te winnen, ging een bedreiging vormen. Maar heel onverwacht kwam er een nieuwe macht in Griekenland naar voren : MacedoniŽ. Dit gebied, in het noorden van Griekenland gelegen, had aan alle Griekse ontwikkelingen op politiek, economisch en cultureel gebied geen deel gehad. De vrij talrijke bevolking van MacedoniŽ verkeerde in een situatie die met de toestand tijdens de Griekse riddertijd te vergelijken was.
Alleen waren de MacedoniŽrs onderling verdeeld, en de strijd die ze met elkaar leverden, werd als een soort verlengstuk van de sport gezien. Toch kwam er een jonge vorst naar voren die erin slaagde de macht in MacedoniŽ te bundelen.
Daarna werd het zijn oogmerk ook Griekenland, dat hij zeer bewonderde, bij zijn rijk in te lijven. Hoewel sommige Grieken de MacedoniŽrs als tamelijk onbeschaafd beschouwden, zagen ze toch in Filippus, want zo heette de jonge veroveraar, de redder van hun verscheurde vaderland. Anderen echter, en tot hen behoorde de Atheense redenaar Demosthenes, wezen de mogelijke onderwerping aan Filippus of de felste wijze van de hand. Demosthenes slaagde er inderdaad in, Thebe en Athene samen tegen de MacedoniŽr in het geweer te brengen. Maar de verenigde strijdkrachten werden in 338 voor Christus bij Chaeronea verslagen. Filippus had zijn oppergezag in Griekenland gevestigd.
In het algemeen gesproken behandelde hij de onderworpen Grieken niet hard en liet hij hun vaak hun eigen bestuur. Dit hield verband met de plannen die hij koesterde om het Perzische Rijk aan te vallen en ten onder te brengen. Daartoe kwam al spoedig een vergadering van alle staten te Korinthe bijeen. Voordat Filippus aan zijn plannen meer gestalte kon geven, werd hij echter in 336 voor Christus bij de ingang van een theater vermoord. Alexander, de oudste zoon van Filippus en diens echtgenote, de knappe en hartstochtelijke Olympias, volgde hem op. De jonge koning had een uitstekende opvoeding genoten. Hij was wetenschappelijk geschoold door de wijsgeer Aristoteles, wiens leerling hij drie jaar lang was geweest. Daarvoor had hij onder meer van Lysimachus les gehad en deze had hem een grote bewondering voor de dichtwerken van Homerus bijgebracht.
De moord op Filippus leidde tot opstanden in het noorden en tot de voorbereiding tot het herstel van de vrijheid in Griekenland. Alexander evenwel stelde, ondanks zijn jeugdige leeftijd van twintig jaar, met krachtige hand orde op zaken. In korte tijd had hij zijn heerschappij in Griekenland en MacedoniŽ gevestigd. Op een bijeenkomst in Korinthe deelde hij aan afgezanten van de Griekse staten mee dat hij het, net als zijn vader, als zijn belangrijkste taak beschouwde tegen de Perzen ten strijde te trekken. Het Perzische Rijk verkeerde al een aantal jaren in ernstig verval. Wel was het nog even groot als in de dagen van koning Darius I ( ongeveer 550-486 voor Christus), maar van een hecht verband tussen de verschillende rijksdelen was geen sprake meer. Wanbestuur van de Perzische stadhouders hadden volksstammen die tot het rijk behoorden, zeer verbitterd. Een bijster betrouwbaar element vormden die in het grote geheel dan ook beslist niet. Tegen dit rijk bracht Alexander een leger van 30.000 man voetvolk en 4500 ruiters in het veld. In 334 voor Christus trok hij er de Hellespont mee over.
Het Perzische leger, zeker 100.000 man sterk, maar ordeloos en ongedisciplineerd, wachtte de hechte Griekse strijdmacht bij de oevers van de kleine rivier de Granicus af. De stormaanval van Alexanders legerscharen dreef de Perzen spoedig terug. De Perzische gelederen werden doorbroken en een massale vlucht betekende het einde van de slag.
De jeugdige veroveraar zette zijn tocht met geweldig succes verder. De meeste Griekse steden op de kust van Klein-AziŽ openden hun poorten voor hem en begroetten Alexander als hun bevrijder. Slechts enkele boden verzet, maar die werden stormenderhand genomen.
Een nieuw Perzisch leger, aangevoerd door de Perzische koning Darius III zelf, rukte tegen de indringer op en legerde zich in de smalle kustvlakte van Issus in SiciliŽ. Alexander overviel onverwacht het opeengepakte leger, dat het zijne wel twintigmaal in sterkte overtrof, en wist het in een zeer bloedig treffen te verslaan. Darius redde zijn vege lijf in een wilde vlucht te paard. De hele Perzische legerplaats met de Perzische koninklijke familie viel in handen van Alexander. Hij richtte zijn krijgstocht toen tegen FeniciŽn en Egypte. Alle Egyptische steden openden zonder meer hun poorten voor hem en verwelkomden hem als de bevrijder van de Perzische heerschappij. De priesters erkenden hem als farao en dus als afstammeling van de godheid Amon-Re. Zo verkreeg Alexander de status van god-koning. Onvervaard zette de god-koning zijn toch voort. Bij Arbela behaalde hij zijn laatste en beslissende overwinning op de Perzen. Alexander wilde ook India veroveren, maar daar aangekomen, weigerden zijn soldaten om verder te gaan. Teruggekeerd in Babylon begon Alexander zijn wereldrijk te organiseren. MacedoniŽrs, Grieken en Aziaten moesten tot ťťn volk met ťťn cultuur samensmelten. Plotseling werd Alexander ernstig ziek. Hij stierf zonder goede opvolger te Babylon.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer