WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Mens - algemeen

Het bestuur in Athene en Sparta

Na de overwinning van de Grieken bij Salamis in 480 voor Christus, werden de resten van het Perzische leger spoedig uit het land verdreven. En daar bleef het niet bij. Met vloot en leger behaalden de Grieken op de kust van Klein-AziŽ nog een fraaie overwinning. Deze overwinning was het begin van de bevrijding van de daar wonende volksgenoten. Athene speelde daarbij de belangrijkste rol, want de stad had een grote vloot en de strijd speelde zich voornamelijk af op zee. Sparta, dat alleen maar machtig was te land, kon er dus helemaal niet aan meedoen. De Atheners, die de smaak van overwinning en macht te pakken hadden, brachten tal van zeesteden en eilandstaatjes onder hun gezag binnen een bondgenootschap. De gemeenschappelijke bijdrage tot instandhouding van de vloot, de bondskas, werd op het eiland Delos bewaard (zie foto). Daarom droeg het verbond de naam van Delisch-Attische Zeebond. In alle aangesloten lidstaten was de democratie de heersende staatsvorm.
Sparta kende al sinds ongeveer 550 voor Christus eveneens een bondgenootschap. Lid daarvan waren alle stadstaten van de Peloponnesus, behalve Argos. Alle leden van deze Pelopennesische Bond werden aristocratisch geregeerd. Sparta zag de snelle opkomt van Athene met haar Zeebond met lede ogen aan. De twee verschillende regeringsvormen en de totaal andere manieren van leven verscherpten de tegenstellingen nog meer. Het wederzijds wantrouwen kwam goed tot uiting toen Sparta door een aardbeving en een daarop uitgebroken opstand van de heloten werd getroffen. Toen Kimon, de zoon van Miltiades, de Spartanen met een leger te hulp kwam, werd hij smadelijk naar huis gezonden. Voor Kimon betekende dit het einde van zijn politieke loopbaan. In Athene was men zo verontwaardigd, dat de banden met Sparta werden verbroken.
Nadat Kimon door een beslissing van het schervengericht was getroffen en verbannen, werd Pericles ( 461-429 voor Christus) de grote man in Athene. Hij was een man met grote gaven als redenaar, staatsman en veldheer. Dertig jaar lang werd hij steeds opnieuw door de burgerij tot de hoogste ambten in de staat gekozen. Pericles maakte de staat geheel en al tot een democratie, doordat hij de staatsambten ook voor de laagste klassen van de burgerij openstelde. Tevens zorgde hij ervoor dat degenen die een dergelijke functie gingen uitoefenen, daar voor werden betaald. De veiligheid van de staat ging hem zeer ter harte. Hij breidde de vloot uit, versterkte Athene en verbond de stad met 'langer muren' met de haven Piraeus.
Toen Pericles in 461 voor Christus de leiding van de Atheense politiek op zich nam, was Athene nog steeds in staat van oorlog met PerziŽ. En met Sparta was sinds kort een oorlog aan de gang. Alle partijen putten zich uit om te winnen, maar dat lukte eigenlijk aan geen van de drie. In 448 voor Christus sloot Athene vrede met PerziŽ en twee jaar later met Sparta. Toen brak er voor Athene onder het bewind van Pericles een vredestijdperk van vijftien jaar aan. Het werd een periode van korte bloei, zowel op het gebied van de welvaart als op dat van de kunsten en wetenschappen. De Atheners konden zich de weelde van talloze beeldhouwwerken en bouwwerken veroorloven, omdat er veel geld verdiend werd met handel en nijverheid.
De steden van de Peloponnesische Bond, die het eveneens van de handel moesten hebben, voelden zich door de economische macht van Athene bedreigd. Dat was vooral het geval met Korinthe. Deze stad deed ijverig pogingen om haar handel veilig te stellen. Daarbij kwam het is botsing met het eiland Korcyra (Korfoe), dat promp de hulp van Athene inriep. Korinthe op haar beurt vroeg Sparta om bijstand en zo kwam het al spoedig tot oorlog. In 431 voor Christus viel het Spartaanse leger Attica binnen. Pericles had dit wel voorzien en daarom had hij een krijgsplan opgesteld. Het gebied Attica moest ontruimd worden, en slechts de grote vesting die door Athene en Piraeus samen gevormd werd, zou verdedigd worden. Voedselvoorraden konden van over de zee aangevoerd worden en de handel en nijverheid konden gewoon doorgaan. De vloot zou de Peloponnesus moeten afsnijden van alle economische activiteiten. Het plan bleek, zeker in het begin, voortreffelijk te werken. Wel richtten de Spartanen in het verlaten Attica grote verwoestingen aan, maar werkelijk aantasten konden ze de macht van Athene niet. Aan de andere kant werd na verloop van tijd duidelijk dat de blokkade van de Peloponnesus ook niet zoveel invloed had als de Atheners eerst wel hadden gedacht. Er gebeurde echter iets anders, dat aan de oorlog een onvoorziene wending zou geven.
In het overvolle Athene brak een besmettelijke ziekte uit, die door schepen vanuit Egypte en AziŽ was overgebracht. Volgens de beschrijving die Thucydides van het verloop van de ziekte gaf (hij had er zelf ook aan geleden, maar was ervan hersteld) moet het de pest zijn geweest. Tot de duizenden die door de ziekte weggerukt werden, behoorde ook Pericles. De stadstaat verloor met hem een zeer groot leider. Sindsdien heerste er onenigheid. Beide partijen, Sparta en Athene, werden door de voortdurende oorlog ernstig uitgeput. In 421 voor Christus kwamen ze tot de Vrede van Nikias en daarbij werd bepaald dat de veroverde landstreken over en weer zouden worden teruggegeven. De vrede was echter niet van lange duur. In 413 voor Christus brak de strijd opnieuw uit en toen had Sparta zich van de hulp van PerziŽ verzekerd. Van het goud dat PerziŽ gul ter beschikking stelde, bouwde Sparta zich een vloot, en toen was het niet langer alleen maar een landmogendheid. Na enkele jaren werd Athene van de land- en van de zeezijde ingesloten en dat betekende haar einde. De 'lange muren' moesten worden afgebroken en de vloot moest worden afgedankt.
 

Citytrip athene

 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer