WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek :
Historische figuren

Dante Alighieri

Dante, voluit Dante Alighieri (Florence ca. 9 mei 1265 - Ravenna 14 sept. 1321), de 'sommo poeta' (opperste dichter) van het Italiaanse volk en schepper van de Italiaanse literatuurtaal, stamde uit een oud Florentijns geslacht, kreeg een zorgvuldige opvoeding, leerde Latijn, Frans en Occitaans, tekende, zong en was bevriend met vooraanstaande mannen van zijn stad. Opgroeiend te midden van de heftige partijstrijd tussen de Welfen en de Ghibellijnen, had hij een levendige belangstelling voor politiek en behoorde tot de Welfen. Toen deze zich te Florence splitsten in de Zwarten (Neri) en de Witten (Bianchi), koos hij voor de meer gematigde Witten.
Van 15 juni tot 15 aug. 1300 was hij een der zes priori (stadsbestuurders). Bij de verdediging van de stadsvrijheden tegen paus Bonifatius VIII kwam hij echter in conflict met de Curia en toen in 1301 de (curiale) Zwarten in Florence aan de macht kwamen, werd Dante op een lage aanklacht tot levenslange ballingschap veroordeeld. Rusteloos zwierf hij langs de hoven van Midden- en Noord-ItaliŽ. In die tijd verwijdde hij zijn politieke blikveld. Hij droomde van een herstelde eenheid van de westerse wereld in een herboren Romeins rijk van vrede en vrijheid, waarin de Duitse keizer, maar uiteindelijk ItaliŽ, weer een leidende rol zou hebben te spelen. Toen zich in 1316 de gelegenheid voordeed naar Florence terug te keren, op voorwaarde dat hij zich eerst een deemoediging als 'misdadiger' zou laten welgevallen, wees Dante dit voorstel van de hand. De laatste drie jaar van zijn leven woonde hij in Ravenna, waar zijn stoffelijk overschot rust in een tombe bij de S.-Francescokerk.
Als jong lyricus beÔnvloed door Cavalcanti en Guinizzelli, overtrof Dante reeds spoedig zijn voorgangers in de dolce stil nuovo. Het relaas van zijn ideale liefde voor Beatrice is te vinden in de Vita nuova, een verzameling sonnetten en canzoni die reeds vroeger waren ontstaan en die hij in ca. 1292 bundelde en van een verbindend prozacommentaar voorzag. Zijn andere lyrische verzen uit verschillende perioden, de rime, zijn ongelijk van kwaliteit, maar er bevinden zich enige onovertroffen canzoni onder (o.a. Tre donne, een allegorie op het recht); zie canzona [letterkunde]).
Kort na zijn verbanning begon Dante aan twee (onvoltooid gebleven) prozawerken: De vulgari eloquentia (ca. 1304) over de Italiaanse taal en de dichtkunst (hier en daar zeer 'modern') en Il convivio (ca. 1307), een poging om de scholastieke wijsbegeerte voor ongeletterden (vandaar in het Italiaans geschreven) toegankelijk te maken aan de hand van commentaren op enkele van zijn eigen verzen. Zijn vurig aansporende brieven aan Hendrik VII, de 'Luxemburger', in wie hij de bevrijder van ItaliŽ uit de anarchie zag, schreef hij tussen 1310 en 1312; hij werkte ze volledig uit in zijn beroemde Latijnse traktaat Monarchia (waarschijnlijk 1313). De grondidee van dit boek, dat het doel van de beschaving is het bundelen van alle menselijke potenties, waartoe wereldorde, vrede en vrijheid eerste vereisten zijn, houdt nog steeds gezag. Zijn leer, afgeleid van Augustinus' gedachte over de aardse en de hemelse staat, de leer omtrent 's mensen tweeŽrlei bestemming en tweeŽrlei gidsen daarheen, nl. de paus voor het hemelse en de keizer voor het aardse leven, bracht hij uit de sfeer van kerk en staat over op het leven van de enkeling; deze leer zou tevens deel worden van het allegorische raam voor zijn levenswerk La divina commedia. Uit zijn laatste levensjaren dateren o.m. twee pastorale Latijnse gedichten, de Eclogae en de verhandeling Quaestio de aqua et terra.
Wortelend in de cultuureenheid van de christelijke middeleeuwen, leverde Dante daarvan het sluitstuk. Zijn werk bestrijkt het gehele leven van zijn tijd; hij was de grote dichterlijke vormgever van het christelijk wereldbeeld.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer