WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Dier - algemeen

Het leven in de Australische woestijn

Van AustraliŽ is bekend dat het een modern land is, dat in korte tijd een opvallende ontwikkeling heeft doorgemaakt. Aanvankelijk was het een uitsluitend agrarisch land, maar het kan nu bogen op een hoog ontwikkelde industrie.
Minder bekend is, dat AustraliŽ voor tweederde bestaat uit woestijn steppegebied. Alleen de Sahara, in Noord-Afrika, is groter dan de woestijn die het Australische binnenland vormt.
Toch is dit gebied minder droog en dor dan de woestijnen elders in de wereld. Dat komt door de moesson, die tijdens de zomer in het noorden en tijdens de winter in het zuiden regen brengt. Er zijn weinig hoogteverschillen. Vooral het binnenland is vlak. Daardoor zijn er geen duidelijk van elkaar te onderscheiden leefgebieden.
Vanuit het oosten gaat het grasland bijna onmerkbaar over in savannen. Die veranderen geleidelijk aan in gebieden met doornige struiken, halfwoestijn en rotsachtige zandvlakten. Die lijnen vervagen bovendien naarmate de weersomstandigheden veranderen. In perioden van langdurige droogte verandert het grasland in een dor, kaal gebied. Een gevolg daarvan is, dat de verschillende diersoorten niet in strikt afgebakende streken voorkomen. Soms trekken ze van het ene gebied naar het andere.
Kort nadat de regens zijn gevallen, komt de woestijn uitbundig in bloei. Maar afgezien daarvan is de plantengroei schraal en stakerig. De meest voorkomende plant is een dwergvorm van de acacia, die mulga wordt genoemd. Verder vindt men er mallee, de plaatselijke naam voor de dwerg-eucalyptus en spinifex, een Australisch soort helmgras.
Hoe vreemd het misschien ook lijkt, voor de rode reuzenkangoeroe is in dit schrale gebied voldoende eten en drinken te vinden. Kangoeroes hijgen, net als honden, als ze het warm hebben. Bovendien likken ze hun poten en hun borst als ze afkoeling zoeken.
Door het verdampende speeksel daalt de lichaamstemperatuur. In heel droge gebieden graven de kangoeroes wel tot ťťn meter diepe putten in droge rivierbeddingen om water te bereiken. Hoewel kangoeroes over het algemeen worden beschouwd als nachtdieren, komen ze - behalve bij grote hitte - toch wel overdag uit hun schuilplaatsen te voorschijn.
In het woestijngebied leeft een overvloed aan insecten, reptielen en kleine knaagdieren. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat we er ook een aantal buideldieren aantreffen die er zich mee voeden. De zuidwestelijke hoek van de woestijn vormt het woongebied van de vetstaart- en de kamstaartbuidelmuis en de buidelspringmuis. Deze dieren eten hoofdzakelijk insecten en hagedissen.
Een buideldier dat niet veel groter is en dat zich op dezelfde wijze voedt, is de buidelmol, die in het middelste en tevens droogste gedeelte van de woestijn leeft. Toen dit dier in 1888 werd ontdekt, stelde hij de dierkundigen voor een raadsel. Hij lijkt zo sterk op de Zuidafrikaanse goudmol, dat men aanvankelijk dacht dat hij ermee verwant was. Nu heeft men hem echter in een aparte familie ondergebracht.
Van de gewoonten van de buidelmol is nog steeds weinig bekend. Uit waarnemingen die men in diertuinen heeft gedaan is gebleken, dat hij vanuit volkomen lusteloosheid plotseling tot grote activiteit kan komen dan tijden achtereen holen graaft of enorme hoeveelheden wormen en insecten verorbert.
Zo nu en dan wordt ook wel een numbat of buidelmiereneter in de woestijn aangetroffen. In tegenstelling tot de meeste andere buideldieren is de numbat een dagdier. Hij houdt zich op in holten van rottende bomen, waar hij zoekt naar termieten. Ook in dit geval zijn de mens en de dingo er de oorzaak van, dat deze diersoort in aantal sterk is achteruit gegaan.
Er zijn maar weinig zoogdieren die zich aangetrokken voelen tot het hete, droge Australische binnenland. Maar er komen des te meer reptielen voor. Ze leven er in grote aantallen en hoewel er ook bij zijn die men in andere streken kan aantreffen, zijn de meeste toch uniek voor AustraliŽ.
De Australische woestijnslangen zijn vreemd genoeg het minst geschikt om zich aan te passen aan de omstandigheden in de woestijn. De meeste zijn giftig, met een dodelijke beet, zoals de doodsadder, de tijgerslang (zie foto), de zwarte slang en de taipan. De taipan is waarschijnlijk de gevaarlijkste slang ter wereld. AustraliŽ is het enige land waar meer giftige dan niet-giftige slangensoorten voorkomen. Addersoorten komen er echter niet voor.
Het afschrikwekkende uiterlijk van sommige hagedissen doet dienst als zelfbescherming. De kraaghagedis bijvoorbeeld, bedreigt zijn vijand door hevig te sissen en daarbij zijn nekplooien op te zetten.
Lange tijd heeft men zich afgevraagd op welke manier de moloch of bergduivel (zie foto) zijn vocht tot zich neemt. Tegenwoordig weet men, dat dat gebeurt via een netwerk van uiterst kleine kanaaltjes in de leerachtige huid. Door de speciale werking van deze kanaaltjes komt het water bij de kaken, zodat het dier kan drinken. Daarom zal hij dan ook altijd zijn bek open en dicht doen, wanneer hij gedeeltelijk onder water wordt gedompeld.
De bergduivel is maar vijftien cm lang, maar als hij groter zou zijn, zou waarschijnlijk iedereen op de loop gaan voor de angstaanjagende verschijning met zijn steenharde ogen en zijn scherpe stekels. In werkelijkheid is het diertje volkomen onschadelijk - behalve dan natuurlijk voor de mieren die hij eet.
In geval van gevaar neemt de bergduivel een dreighouding aan, waarbij hij zijn kop tussen zijn voorpoten trekt. Daarbij wordt dan een rechtopstaand hoornachtig uitsteeksel in zijn nek zichtbaar. Overigens zijn er, behalve de dingo, geen roofdieren die de bergduivel bedreigen. Roofvogels zoals de Australische torenvalk, de zwarte valk en de fluitwouw zullen hem alleen dan aanvallen, als ze geen konijn, kleine wallabie of een lammetje te pakken kunnen krijgen.
Een andere roofvogel die overal in AustraliŽ voorkomt, behalve in dichtbegroeide gebieden, is de wigstaartarend. Dit is ťťn van de grootste vogels ter wereld. De spanwijdte van zijn vleugels bedraagt ruim twee en een halve meter. Behalve de wigstaartarend komen in het woestijngebied nog de fel gekleurde grasparkiet, de emoe en de thermometervogel voor.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer