WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Dier - algemeen

De bodem

Van alle gebieden volgens de 'dierkundige indeling' is het neotropisch gebied nog het minst door de mens aangetast. Zelfs is er, toen de Spanjaarden het werelddeel in de zestiende eeuw veroverden en er het paard invoerden, een zeker evenwicht hersteld. Het paard kwam oorspronkelijk uit Noord-Amerika en verspreidde zich naar Zuid-Amerika, maar was inmiddels al in beide werelddelen uitgestorven.
Er kunnen vele oorzaken voor deze betrekkelijke onaangestastheid worden aangewezen : economische, politieke, toevallige en geschiedkundige. Maar de voornaamste oorzaak ligt in de bodemgesteldheid van het gebied. Een groot deel ervan in tropisch. Ten zuiden van de Middenamerikaanse landengte bevinden zich vochtig-hete savannen en grotendeels dorre droogvlakten. Ten zuiden daarvan ligt het reusachtige Amazone-bekken. Dan volgt het uitgestrekte gebied dat de Mato Grosso heet, dichtbegroeid en zeer ontoegankelijk. Vervolgens komen de droge vlakten van de Gran Chaco, die overgaan in de meer gematigde pampa's, de Argentijnse prairie. Dan nog de woestijnen van PatagoniŽ, en in het uiterste zuiden de onherbergzame rotsen van Tierra del Fuego ofwel Vuurland. Ten westen van al deze gebieden strekt zich de machtige bergketen van de Andes uit, met 26 toppen boven de vijfduizend meter, en een uiterst smalle kuststrook die grotendeels woestijnachtig is.
Het bekken van de Amazone beslaat een oppervlakte van 6,5 miljoen vierkante kilometer, zes maal zo groot als het oppervlak van Frankrijk en Spanje tesamen, en de Mato Grosso ook nog eens 1,25 miljoen vierkante kilometer. Het stroomgebied van de Amazone verwerkt achttien procent van de totale hoeveelheid water die ter wereld door alle rivieren naar de oceanen vloeit, door een netwerk van stromen die bij elkaar per seconde gemiddeld 200.000 kubieke meter water vervoeren. Snel gaat dat niet, omdat het verloop naar zee zo gering is. Op een afstand van drieduizend kilometer van de kust ligt de bodem maar 150 meter boven het zeeniveau. Dat is een gemiddeld verval van vijf cm. per kilometer.
Door de voortdurend sterke zonnestraling, door de enorme regenval en door de mineralen die afkomstig zijn van de Andes en door de langzaam stromende rivieren op de bodem worden afgezet, zijn de ideale omstandigheden geschapen voor een weelderige bebossing. Sommige bomen bereiken een hoogte van vijftig meter en andere, eronder, groeien zo overvloedig dat er nauwelijks een vierkante centimeter grond onbedekt blijft. Toch valt er nog genoeg licht door het bladerdak om talloze struikgewassen, klimplanten en epifyten - planten die op andere planten groeien zonder die voedsel te ontnemen - de nog overblijvende gaten te laten opvullen. Dit oerwoud telt aan bomen alleen al meer dan vierhonderd verschillende soorten ... terwijl bijvoorbeeld in de meeste gemengde bossen van de gematigde streken niet meer dan een stuk of tien soorten voorkomen. Het oerwoud daar is dan ook zo ondoordringbaar, dat het tot 1958 duurde voordat het aardrijkskundige middelpunt van BraziliŽ door de Westerse mens werd bereikt.
Ook de Mato Grosso is zeer ontoegankelijk. Weinige van de ontdekkingsreizigers die zich erin waagden, zijn ooit teruggekeerd. Of ze het slachtoffer werden van ziekte, honger of vijandige inboorlingen, weet niemand. Zelfs nu nog weten enkele Indianenstammen in afgelegen gebieden niets af van de rest van de wereld. Maar lang zal dat niet meer duren. De Braziliaanse regering heeft ontdekt dat het land enorm veel natuurlijke rijkdommen bezit en is begonnen aan het ontsluiten van de binnenlanden van deze reusachtige staat. BraziliŽ heeft een oppervlakte die gelijk is aan tachtig procent van de oppervlakte van heel Europa. De hoofdstad is nu Brasilia, een geheel nieuwe stad, bijna duizend kilometer landinwaarts van Rio de Janeiro, de oude hoofdstad.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer