WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Dier algemeen

De westelijke bergen

In het westen van het nearctisch gebied vinden we in noord-zuidrichting een uitgestrekt bergmassief. De noordwestpunt van deze bergrug, die meer dan 5500 km lang is, ligt binnen de poolcirkel, terwijl het andere uiteinde diep in Mexico ligt. In de breedte gemeten is dit berggebied op zijn smalst 135 km, terwijl de breedste strook 1350 km is. In feite wordt dit reusachtige bergmassief gevormd door twee evenwijdig lopende bergruggen. Langs de kust van de Grote Oceaan liggen van noord naar zuid, het Californische kustgebergte, de Cascaden en de Sierra Nevada die de ene bergrug vormen. Meer landinwaarts vinden we de tweede bergrug, die in zijn geheel van noord tot zuid bestaat uit het Rocky Mountains-gebergte.
Het dikhoornschaap is een dier dat, net als de bizon en de bever, onnoemelijk heeft geleden onder de intocht van de mens. Toch hadden velen dit voor onmogelijk gehouden. Audubon schreef in zijn verslag over een tocht door de Rocky Mountains in 1843 : 'Iemand die niet persoonlijk de Mauvaises Terres, ook wel de Badlands (Slechte Landen) genaamd, heeft gezien, kan zich geen idee vormen van deze vluchtgebieden van het dikhoornschaap ... en evenmin kan hij zich indenken hoe moeilijk het is om dit dier zelfs maar te benaderen'. Hij onderschatte zijn medemensen. Reeds in 1905 was één van de ondersoorten van het dikhoornschaap volledig uitgeroeid. Het mag wel bijzonder ironisch genoemd worden, dat dit juist de ondersoort was waar Audubon over geschreven had : het Audubon-dikhoornschaap. Tegen 1930 onderging een andere ondersoort hetzelfde lot.
Tegenwoordig staan praktisch alle ondersoorten van het dikhoornschaap aan de rand van de ondergang. Alleen in Brits Columbia en in het noorden van de Verenigde Staten komt het bergschaap nog in redelijke hoeveelheden voor. Als deze zich echter ook niet weet te handhaven, zal de soort in dit gebied in zijn geheel uitsterven.
In de strijd om het bestaan, het gevecht om voedsel, werd het bergschaap opzij gedrukt door weer oplevende diersoorten zoals de wapiti. Tot overmaat van ramp werd er uitvoerig op het bergschaap gejaagd, omdat velen de reusachtige hoorns als trofee in de huiskamer wilden hangen.
De sneeuwgeiten van de Rocky Mountains ontsnapten aan zo'n slachting, omdat die vrij korte en rechte hoorns hebben, die niet zo indrukwekkend zijn. Ook hadden deze geiten niet te lijden van aanvallen door roofdieren. Ze bevolken namelijk de hoogste en minst toegankelijke bergtoppen. Ze kunnen gelukkig ook niet bereikt worden door de poema, die net als de mens meer slachtoffers maakt dan nodig zou zijn om in leven te blijven. Hoewel de poema in sommige delen van Noord-Amerika verdwenen was, schijnen de sneeuwgeiten nu ook een opleving door te maken. Dit zou het gevolg zijn van het feit dat hun voornaamste prooi, het hert, aan uitsterving is ontkomen en thans in vele gebieden weer goed gedijt.
De stompstaarteekhoorn of bergbever is een primitief dier. Dit diertje is uniek in zijn soort en zijn naaste verwanten zijn reeds lang geleden uitgestorven. De vroegere Amerikanen gebruikten zijn huid om er fraaie rokken van te maken. Deze kleine 'graafmachine', met zijn dichte stevige bontvacht, wordt tussen de dertig en vijftig cm lang. Hij leeft in de ruime valleien van de kustgebieden, altijd dicht bij een rivier of een stroompje, tot op een hoogte van drieduizend meter. Vooral in de nacht worden ze actief en zoeken ze naar voedzame, sappige planten.
Iets langer dan de stompstaartbever of bergbever, maar voorzien van een geweldige staart, is een dier met de vreemde naam cacomistle of katfret. Deze naam is een verbastering van de Azteekse woorden voor 'halve poema'. Net als de stompstaarteekhoorn heeft de cacomistle ook andere namen gekregen, zoals ringstaartkat. Hij is nauw verwant aan het wasbeertje, wat al direct te zien is door dezelfde versiering van de staart. De cacomistle of katfret, die zich zelden laat zien en alleen leeft, heeft zich wonderwel aangepast aan de menselijke omgeving. Het is bekend dat hij zijn jachtgebied ook uitstrekt tot verlaten gebouwen, op zoek naar ratten en muizen. Ze verslinden niet alleen kleine zoogdieren en vogels, maar ze lusten ook fruit en granen.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer