WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Ongewervelde dieren
 

De Europese bidsprinkhaan

Orde : Mantodea - familie : Mantidae - geslacht : Mantis en soort : Mantis religiosa. De Europese bidsprinkhaan is slechts één van de meer dan tweeduizend soorten van de familie der Mantidae.
Bidsprinkhanen zien eruit als een bewegingloos takje en worden dan ook makkelijk over het hoofd gezien. Met hun voorpoten gevouwen alsof ze bidden wachten ze op hun volgende maaltje. Hun bliksemsnelle voorpoten houden ze in de aanslag om elk onoplettend slachtoffer dat binnen grijpafstand komt, direct te kunnen pakken. Hoewel ze op ongedierte lijken, vormen bidsprinkhanen geen bedreiging voor de mens. Het zijn zelfs belangrijke ongediertebestrijders die veel soorten insecten eten. Ook staan ze erom bekend muizen, kikkers, nestelende vogels en (meest berucht) zelfs hun partner op te eten.
De bidsprinkhaan is een efficiënte jager, al blijft hij vaak rustig op één plek zitten wachten tot een insect of ander klein dier voorbij komt. Soms besluipt hij voorzichtig zijn prooi. Als een slachtoffer binnen zijn bereik komt, grijpt hij het met zijn voorpoten. Die hebben aan de binnenzijde lange, scherpe stekels waarmee hij de prooi vastklemt en doorboort, zodat deze niet kan ontsnappen. Als ze niet gebruikt worden, schuiven de stekels in een gleuf aan de onderkant van de poot. De prooi wordt levend opgegeten, te beginnen bij de nek of kop, zodat hij niet lang blijft tegenspartelen.
De bidsprinkhaan wordt vaak gezien als ongedierte, maar in feite houdt hij juist ongedierte onder controle dat voor de boeren een bedreiging vormt. Hij is het enige roofdier dat 's nachts motten eet, met zijn snelheid zowel vliegen als muskieten kan vangen en zelfs spinnen en sprinkhanen eet. De bidsprinkhaan werd 75 jaar geleden in Noord-Amerika ingevoerd in de hoop dat hij nuttige diensten zou bewijzen voor de landbouw. De bidsprinkhaan wordt niet bedreigd.
Met als die vogels en andere roofdieren in de buurt is camouflage voor de bidsprinkhaan van groot belang. Het is ook een handige manier om te zorgen dat zijn prooi hem niet ziet. Om ongewenste aandacht te vermijden, blijft hij bijvoorbeeld totaal bewegingloos zitten of bootst hij in de wind wiegend gebladerte na door zachtjes heen en weer te bewegen.
Paren is voor de mannetjessprinkhaan een hachelijke zaak. Hij moet daartoe op de rug van het grotere vrouwtje springen. Zij kan zich dan omdraaien en zijn kop eraf bijten. Zelfs als hij aan dit lot ontsnapt, kan ze hem nog na of zelfs tijdens de paring opeten. Het vrouwtje legt tot vierhonderd eitjes, bedekt met een schuimige substantie die aan boomtakjes en plantenstengels plakt. In de lente of begin zomer komen de jongen te voorschijn, allemaal gelijk of gedurende een paar weken in groepjes. Hun eerste maaltje is meestal een broer of zus.


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer