WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens - algemeen

De Februari-revolutie

Met Lodewijk Filips van Orléans had de gegoede burgerij in Frankrijk in 1830 haar zin gekregen. De grondwet of Charte werd in liberale zin gewijzigd. De medezeggenschap van het volk werd erin opgenomen, net als de vrijheid van drukpers en van onderwijs. Het kiesrecht werd wat uitgebreid, zij het niet echt veel. De republikeinen en de vooruitstrevende liberalen (radicalen genoemd) waren niet tevreden. Ze vormden een voortdurende bron van onrust.
In 1847 begonnen de liberalen en de radicalen bijeenkomsten te houden door het hele land. Het waren schijnbaar maaltijden, maar in werkelijkheid politieke bijeenkomsten. Een dergelijke grote bijeenkomst in Parijs zou door een demonstratie worden vooraf gegaan. De regering vreesde moeilijkheden en verbood de demonstratie. Dat pakte echter verkeerd uit. Er ontstond grote opwinding. Bij een botsing tussen een menigte en militairen vielen er doden en gewonden. De koning Lodewijk Filips deed in februari 1848 afstand van de Franse troon en republikeinen en socialisten riepen de republiek uit. Een proefneming met werkplaatsen van de staat volgens de ideeën van de socialist Louis Blanc mislukte. De arbeiders kwamen in opstand. Na vier dagen van hevige gevechten werd deze opstand onderdrukt. Volgens de grondwet berustte de wetgevende macht bij de volksvertegenwoordiging, die volgens algemeen kiesrecht was gekozen, en de uitvoerende macht bij de president van de Franse republiek. Lodewijk Napoleon, neef van Napoleon Bonaparte, nam aan de presidentsverkiezingen deel en werd met een overtuigende meerderheid gekozen. De nieuwe president had in feite maar één doel voor ogen : herstel van het keizerrijk. Hij liet niets na om de herinnering aan zijn grote oom levendig te houden. Toen het niet snel genoeg ging naar zijn zin op weg naar het keizerschap, pleegde hij in 1851 een staatsgreep. Lastige tegenstanders werden gevangen genomen, en het verzet van de Parijzenaars werd met kracht onderdrukt. Er volgde een grondwetswijziging, waarbij Lodewijk Napoleon bijna alle macht kreeg. In 1852 werd een voorstel van hem tot erfelijk keizer te benoemen, door een volksstemming met ongelofelijke meerderheid aanvaard. Zo begon Lodewijk Napoleon als Napoleon III het Derde Franse Keizerrijk (1852-1870).
De Februari-revolutie van 1848 in Parijs deed ook toen weer - net als de Juli-revolutie van 1830 - allerlei opstandige bewegingen losbarsten over heel Europa. In Napels, Toscane en Sicilië werden grondwetten afgekondigd. In het Habsburgse Rijk, dat uit een mengelmoes van allerlei volken bestond, braken niet alleen in Wenen, maar ook in Praag, in Hongarije en in Noord-Italië revoluties uit. De Tsjechen eisten zelfbestuur; de Hongaren scheidden zich zelfs helemaal af. Geleidelijk echtere stelden de Oostenrijkers weer orde op zaken. Alleen de Hongaren bleven moeilijkheden opleveren. Maar tsaar Nikolaas I kwam de Oostenrijkers te hulp en dat betekende het einde van de Hongaarse vrijheidsstrijd. In Nederland, waar al enige tijd door Thorbecke om een liberale grondwet werd gevraagd, schrok koning Willem II van de gebeurtenissen in het buitenland. De volgens de liberale opvattingen gewijzigde grondwet kwam nog in 1848 tot stand.
In Berlijn waren er ook moeilijkheden die leidden tot het opwerpen van barricaden in de straten. Koning Frederik Willem IV (1840-1861) was bereid aan de verlangens van de revolutionairen tegemoet te komen. Ook beloofde hij dat hij zich aan het hoofd van de Duitse eenheidsbeweging zou plaatsen. De grondwet die Frederik Willem IV uitvaardigde, was niet erg vergaand. De volksvertegenwoordiging had het Engels parlement als voorbeeld. Het bestond dus uit een Herenhuis (House of Lords) of Eerste Kamer en een Huis van Afgevaardigden (House of Commons) of Tweede Kamer. Om de Duitse eenheid tot stand te brengen kwam in 1848 in Frankfurt aan de Main een vergadering bijeen, het zogeheten Parlement van Frankfurt. De grote vraag op deze vergadering was of Oostenrijk wel of niet zou moeten meedoen aan de Duitse eenheid. Frederik Willem IV weigerde echter de hem aangeboden Duitse keizerskroon en de hele Duitse eenheidsbeweging liep op niets uit.
(foto : het parlement van Frankfurt)
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer