WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens -
geschiedenis

Frankrijk zoekt naar veiligheid

Frankrijk had aanvankelijk na de Eerste Wereldoorlog in de overtuiging geleefd, dat het onverkort handhaven van het Verdrag van Versailles de enige juiste houding tegenover Duitsland was. Op die manier zou een derde Duitse inval in Frankrijk voorkomen kunnen worden. Ook het bondgenootschap^tussen Tsjechoslowakije, JoegoslaviŽ en RoemeniŽ dat in de jaren 1920-1922 ontstond, had nauwe banden met Frankrijk. De bezetting van het Ruhrgebied in 1923 moet worden gezien als een uitvloeisel van de angst voor een herlevend Duits nationalisme. Frankrijk vervreemdde toen echter totaal van Groot-BrittanniŽ. De Britten steunden Frankrijk niet langer, omdat ze een Frans overwicht in Europa in het verschiet zagen. Bovendien maakten de Britten het in die tijd economisch gezien niet zo best. Het productieapparaat raakte verouderd en de vakbonden, hoe nuttig ook, stonden vernieuwingen vaak in de weg.
Frankrijk sloot in 1921 een verbond met Polen. Dat moest het oude bondgenootschap met Rusland vervangen. De Polen hebben er veel voordeel van gehad, want Frankrijk steunde hen zowel in financieel opzicht als bij de opbouw van hun leger.
De vredespolitiek van Briand in Frankrijk en Stresemann in Duitsland leek goede vooruitzichten voor Frankrijks veiligheid te openen. De crisis van 1929 en de opkomst van Hitler gooiden roet in het eten. Bij de wet van 4 januari 1930 besloot Frankrijk aan zijn oostgrens een grote verdedigingslinie te gaan bouwen. Deze kreeg de naam van de toenmalige minister van Oorlog, Andrť Maginot. De Maginot-linie bestond, afhankelijk van het terrein, uit grote en kleine aaneengeschakelde verdediginswerken en forten. De aanvoer van mensen en materieel kon per smalspoor plaatsvinden. De bewapening bestond uit in koepels en kazematten ondergebracht geschut, opgevuld met mitrailleurs. De verdedigingswerken waren onderling verbonden door gangen, eveneens met een spoorwegverbinding. De verblijven van de manschappen, de hospitalen en de voorraadruimten lagen diep onder de grond, soms tot zeven verdiepingen toe. De invoer van frisse lucht, de watervoorziening en de elektriciteit werden geheel zelfstandig verzorgd. De geweldige versterkingen liepen echter slechts tot aan de Belgische grens en niet daarlangs. Dit gebeurde om de Belgen niet het gevoel te geven dat ze door Frankrijk in de steek zouden worden gelaten. Terwijl in Duitsland Hitler met veel rumoer bezig was zijn macht uit te bouwen, had Frankrijk tussen 1932 en 1939 te kampen met ernstige regeringsproblemen. In juli 1934 kwam er een samenwerking tot stand tussen communisten, socialisten en radicalen. Gezamelijk vormden ze het Volksfront, maar dat was meer uit angst voor het fascisme dan uit politieke overtuiging gegroeid. In 1936 behaalde het Volksfront bij de verkiezingen de overwinning. De socialistenleider Lťon Blum (zie foto) vormde een kabinet van socialisten en radicalen. Terstond werd aan een programma van sociale en economische hervormingen begonnen. Maar Blum liep te hard van stapel. Hij moest, tot grote teleurstelling van de arbeiders, een 'pauze' in zijn sociale programma aanbrengen.
De buitenlandse politiek van Frankrijk was er al direct op gericht, Hitler internationaal af te zonderen. In 1935 werden, hoewel de betrekkingen tussen Frankrijk en ItaliŽ tot dan toe niet best waren geweest, de Akkoorden van Rome binnen een paar dagen gesloten. Hierdoor kreeg Frankrijk het gevoel, een steun tegenover Duitsland verworven te hebben. In werkelijkheid echter was het Mussolini die de voordelen binnenhaalde, want deze kreeg zijn handen vrij in verband met AbessiniŽ. In hetzelfde jaar kwam een verdrag tot wederzijdse bijstand tussen Frankrijk en de Sowjetunie tot stand. De Russen, die het Verdrag van Rapallo van 1922 als een hoeksteen van hun buitenlandse beleid hadden beschouwd, waren zeer bevreesd geworden voor nazi-Duitsland. De Russische minister van Buitenlandse Zaken, Litwinov, had er eerst voor gezorgd dat de Sowjetunie lid van de Volkenbond werd.
Litwinov streefde een politiek na van collectieve veiligheid, samen met de vrije westerse mogendheden tegen Duitsland, ItaliŽ en Japan. Helaas droeg de weinig stabiele binnenlandse politieke situatie in Frankrijk niet veel bij tot de internationale veiligheid. De Franse regering deed nagenoeg niets tegen het steeds agressiever worden internationale fascisme.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer