WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Historische figuren

Gabriel Garcia Marquez

García Márquez, Gabriel (Aracataca 6 maart 1928), Colombiaans schrijver en journalist, werd grootgebracht door zijn grootouders, studeerde o.a. in de hoofdstad Bogotá, verliet tijdens de Violencia, die in 1948 losbarstte, deze stad en trok naar Cartagena en Barranquilla (aan de Caribische kust). Door zijn werk als journalist en door zijn contacten met de schrijvers van de 'grupo de Barranquilla' kreeg hij hier de literaire vorming die zijn schrijverschap bezegelde. Hij woonde en reisde in de jaren vijftig door Oost- en West-Europa, werkte in 1960 en 1961 voor het Cubaanse persbureau Prensa Latina, maakte in Mexico filmscripts, vestigde zich in 1967 in Barcelona en woont sinds 1975 in Mexico. Hij behoort, met Julio Cortázar, Carlos Fuentes en Mario Vargas Llosa, tot de boom. Zijn grote roman Cien años de soledad (1967; Ned. vert.: Honderd jaar eenzaamheid, 1972) maakte hem in één klap wereldberoemd en gaf de Spaans-Amerikaanse literatuur een werk waarvan het belang is te vergelijken met dat van Don Quichot voor de Spaanse literatuur.
Zonder de kleine meesterwerkjes die hieraan voorafgingen te kort te doen kan men Márquez' eerste romans en verhalen (La hojarasca, 1955; El coronel no tiene quien le escriba, 1961; La mala hora, 1962; Los funerales de la Mamá Grande, 1962) beschouwen als opmaatjes voor deze roman. Het decor is altijd de geboortestreek van de schrijver, die hij nu eens op sobere, realistische, dan weer op exuberante, fantastische wijze gestalte geeft. Met als basismateriaal de heroïsche verhalen van zijn grootvader - een bejaarde militair -, de wonderlijke verhalen van zijn grootmoeder en een grote historische en literaire bagage schreef Márquez Cien años de soledad, dat met een ongeëvenaarde allure de geschiedenis van een tot onherroepelijke eenzaamheid veroordeelde familie (de Buendía's) en van hun woonplaats Macondo vertelt, een door de westerse beschaving platgewalst Caribisch dorp. Met El otoño del patriarca (1975; Ned. vert.: De herfst van de patriarch, 1976) schreef hij zijn meest ambitieuze roman: in een barokke woordenstroom krijgt een archetypische Latijns-Amerikaanse dictator gestalte. Diametraal hiertegenover staat de sobere, korte roman Crónica de una muerte anunciada (1981; Ned. vert.: Kroniek van een aangekondigde dood, 1981). Sprankelend is El amor en los tiempos del cólera (1985; Ned. vert.: Liefde in tijden van cholera, 1985), een ontroerende geschiedenis over een hartstochtelijk verliefde man die bijna zijn hele leven moet wachten voordat hij zijn liefde beantwoord ziet. Het vormt een fel contrast met de roman El general en su laberinto (1989; Ned. vert.: De generaal in zijn labyrint, 1989), een historische roman over de laatste zeven maanden uit het leven van de oude, zieke vrijheidsstrijder Simón Bolívar, die zijn droom van een verenigd, sterk, zelfstandig Spaans-Amerika in snel tempo ziet verworden tot de nachtmerrie van verbrokkelde, zwakke, afhankelijke landjes.
Toen Márquez bekend was geworden als romancier, werd ook zijn vroegere journalistieke werk uitgegeven: Obra periodística 1. Textos costeños (1981; selectie in: Journalistiek proza 1. Schetsen van de kust, 1983); Obra periodística 2. Entre cachacos I (1982); Obra periodística 3. Entre cachacos II (1982; selectie in: Journalistiek proza 2. Schrijver in Bogotá, 1984 en Journalistiek proza 3. De kampioen van Colombia, 1984) en Obra periodística 4 (selectie in: Journalistiek proza 5. Op reis achter het IJzeren Gordijn, 1985 en Journalistiek proza 6. Toen ik nog gelukkig was en ongedocumenteerd, 1985). Een uitstekende introductie in de fascinerende wereld van de schrijver is El olor de la guayaba (gesprekken met Plinio Mendoza, 1982; Ned. vert.: De geur van guave, 1983). Bijna al zijn werk is in Nederlandse vertaling verschenen. In 1982 ontving Márquez de Nobelprijs voor literatuur.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer