WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens - algemeen

Het mummificatieproces

Er is veel bekend over het mummificatieproces, deels dankzij nog bestaande geschriften, waaronder een lange beschrijving uit de vijfde eeuw voor Christus door de Griekse historicus Herodotus. De Egyptenaren begonnen al vroeg met het conserveren van lichamen. Lijken die werden begraven in de woestijn bleven jarenlang in goede staat doordat het hete zand vocht aan het lichaam onttrok; de niet vergane lichamen moeten de Egyptenaren ertoe hebben geÔnspireerd naar een dergelijke 'onsterfelijkheid' te streven. Maar toen de begrafenisgewoonten ingewikkelder werden en men de welgestelden en machtigen ging bijzetten in graftombes, dienden er nieuwe methoden te worden ontwikkeld om te voorkomen dat de lichamen in de beslotenheid van een grafkamer tot ontbinding overgingen. Door hun technieken voortdurend te verbeteren verhieven de balsemers hun werk bijna tot een kunst.
Er bestonden verschillende mummificatiemethoden, maar de mummificatie zoals die werd verricht op de koninklijke doden ten tijde van het Nieuwe Rijk (1550-1070 voor Christus) was het meest gecompliceerd en ook het best. Daar er geen goede methode bestond om de inwendige organen tegen ontbinding te beschermen, werden deze verwijderd, gedroogd met de hulp van zout, behandeld met oliŽn en vloeibare harsen, waarna ze in speciale vaten werden gedaan, zogenaamde canopen, die bij de mummie in het graf werden gezet. Later werden de organen soms verpakt in linnen en weer teruggezet in het lichaam. Meestal werden de hersenen verwijderd door ze via de neusgaten met een lange haak naar buiten te trekken. De Egyptenaren hechtten weinig waarde aan dit orgaan; ze beschouwden het hart als de zetel van wijsheid en gevoel en daarom geloofden ze ook dat bij het oordeel alleen het hart op een weegschaal werd gewogen.
 

© 2005 - WORLDEXPLORER
Google