WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Historische figuren

Horatius

Horatius, voluit: Quintus Horatius Flaccus (Venusia 8 dec. 65 v.C. - Rome 27 nov. 8 v.C.), Romeins lyrisch dichter, afkomstig uit Zuid-ItaliŽ, was de zoon van een vrijgelatene, maar genoot toch een goede opvoeding, eerst in Rome, daarna in Athene (filosofie). Daar raakte hij verstrikt in de burgeroorlog na de moord op Caesar, nam als officier in het leger van Brutus deel aan de slag bij Philippi (42), hoorde dus tot de verliezende partij, maar kon met toestemming van de overwinnaar Octavianus (Augustus) naar Rome terugkeren. Zijn bezittingen waren echter geconfisqueerd, hij was straatarm en moest zijn brood verdienen met een schrijversbaantje in een regeringsbureau. Zelf zegt hij, dat de armoede hem ook ertoe bracht verzen te maken. Zijn poŽzie trok de aandacht van vooraanstaande literatoren, m.n. Vergilius en Varus. Dezen brachten hem in contact met Maecenas, die hem de gelegenheid gaf zich helemaal aan de poŽzie te wijden en hem in 33 v.C. een landgoed in de Sabijnse bergen bij Tibur (Tivoli) schonk.
Zijn eerste gedichten publiceerde Horatius ca. 35 v.C. Het waren satiren (zelf spreekt hij liever van sermones, 'praatjes') naar het voorbeeld van de Latijnse dichter Lucilius (2de eeuw), maar zonder diens felheid. Met wijze humor en milde kritiek schildert hij het bonte leven van de wereldstad, maar gaat ook in op literaire kwesties en bespreekt bijv. de positie van de satirenpoŽzie in Rome. In dezelfde tijd ontstonden zijn Epoden, zo genoemd naar hun uiterlijke vorm: coupletten van een lang en een kort vers. Hij volgt hierin de Oud-Griekse dichter Archilochus van Paros na, maar neemt zijn felheid en bitterheid niet over. De toon is veel meer gemoedelijk schertsend, welwillend kritisch en licht erotisch. Het hoogtepunt bereikt de poŽzie van Horatius in zijn 'lierzangen', Odae of Carmina. Hij volgt hierin de Lesbische lyriek van Sappho en Alcaeus na. Naar de uiterlijke vorm worden de oden gekenmerkt door hun sterk gevarieerde versmaten en hun verbazingwekkend knappe metrische techniek. Hij publiceerde vier boeken met in totaal 103 gedichten, die in omvang variŽren van acht tot tachtig verzen. De eerste drie boeken verschenen tegen 23 v.C., het vierde staat apart, werd op aandrang van Augustus geschreven en ca. 13 v.C. gepubliceerd. In de lyriek van Horatius is, in tegenstelling bijv. tot die van Catullus, geen extreme hartstochtelijkheid te vinden, maar veeleer de aurea mediocritas, 'de gulden middenweg', voortkomend uit de levenswijsheid van een bespiegelende geest. Zijn onderwerpen bestrijken alle gebieden des levens. Vriendschap is voor hem belangrijker dan liefde; hij ziet de betrekkelijkheid van rijkdom en macht; hij kent de weemoed om de vergankelijkheid van schoonheid en jeugd. Het thema van de onvermijdelijkheid van de dood, die voor allen gelijk is, komt bij hem meermalen terug; vandaar zijn aansporing: carpe diem, 'geniet van het leven' zolang het mogelijk is. Bij dit alles heeft Horatius een onfeilbaar gevoel voor het juiste woord op de juiste plaats; hij speelt met de taal en zegt gewaagde dingen, maar in het spel van de woorden gaat hij nooit te ver. Op rijpe leeftijd schreef hij ten slotte zijn brieven, Epistolae, waarvan de onderwerpen niet veel verschillen van die van de Sermones. Er valt echter meer nadruk op literaire vragen, vooral in het tweede boek. Hier staat ook zijn meest bekende brief, de Epistola ad Pisones of de Ars poetica, die voor latere generaties van dichters tot een evangelie geworden is en waaruit menige treffende formulering nog steeds tot de citatenschat van de geletterde wereld behoort.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer