WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens -
geschiedenis

Koude Oorlog of ontspanning ?

De periode van de Tweede Wereldoorlog is tot op heden beheerst geweest door de tegenstelling tussen het Oostblok en het Westen. Daardoor zijn tal van belangrijke problemen, zoals die van de onevenwichtige wereldeconomie en de wereldoverbevolking, eigenlijk nooit krachtig en eensgezind aangepakt. Angst voor een nieuwe oorlog, waarin atoomwapens zouden worden ingezet, heeft het optreden en de standpunten van de staten bepaald.
De internationale spanningen schenen na een periode van uitdaging en elkaar dwarszitten te zijn verminderd. De strijd zonder wapens tussen Oost en West wordt wel de Koude Oorlog genoemd. Met de dood van Stalin in 1953 wordt de Koude Oorlog geacht te zijn geŽindigd. Toch dreigde de Russische leider Nikita Chroesjtsjow (1894-1971) opnieuw met moeilijkheden in verband met de situatie in Berlijn. Hij dreef de zaak echter niet op de spits en in 1961 vond er een gesprek plaats tussen hem en de pas tot president van de Verenigde Staten gekozen John F. Kennedy (1917-1963) - zie foto. Het jaar daarop dreigde er een oorlog, omdat de Russen op Cuba, waar sinds 1959 de communistische gezinde Fidel Castro de leiding had, raket-installaties bleken te hebben geplaatst. President Kennedy achtte dit ontoelaatbaar. Hij kondigde een blokkade rond Cuba af, wat inhield dat de Russische schepen die met raketten onderweg naar Cuba waren, zouden worden aangehouden en opgebracht. Er braken zeer spannende uren aan. Op het laatste ogenblik echter zag Chroesjtsjow van verdere acties af, en kregen de schepen bevel naar hun havens terug te keren. Na deze crisis leek het erop dat twee supermogendheden vreedzaam naast elkaar zouden bestaan. Dit wordt aangeduid als vreedzame coŽxistentie. In 1963 sloten de twee grote mogendheden een verdrag om de bewapening met kernwapens te beperken.
De positie van Chroesjtsjow was danig aangetast. Door het mislukken van het Cubaans avontuur, maar ook doordat de verhoudingen tussen de Sowjetunie en China geleidelijk verslechterden was het aanzien van de Russische leider nogal gedaald. In oktober 1964 verdween hij plotseling van het politieke toneel. Het leiderschap van de Sowjetunie werd toen verdeeld onder verschillende personen : Breznjev en Kosygin, terwijl Gromyko de leiding van het ministerie van Buitenlandse Zaken kreeg. In de slechte verstandhouding tussen Rusland en China kwam geen verbetering. Dat was verontrustend voor de Russen, want China bracht in 1964 zijn eerste atoombom en in 1967 zijn eerste waterstofbom tot ontploffing. In de jaren die volgden, werden de betrekkingen tussen China en Amerika aanzienlijk beter. President Nixon reisde in 1972 naar Peking. Voor de Amerikanen was een goede verstandhouding met China wel nodig. Amerika was namelijk sinds een aantal jaren als gevolg van de containment-politiek in de Vietnamese Oorlog verstrikt geraakt. Nadat de Fransen uit Vietnam waren vertrokken, werd alle gebied ten noorden van zeven graden noorderbreedte aan de communisten overgelaten. Het gebied ten zuiden daarvan zou niet-communistisch zijn. In het Noorden kwam de Democratische Republiek van Vietnam onder Ho Tsji Minh tot stand. Deze maakte van Noord-Vietnam een communistische staat. In Zuid-Vietnam kwam een dictatoriaal bestuur, dat zeer corrupt bleek te zijn. Er heerste een toestand van verwarring en ook onderlinge strijd. Vluchtelingen uit Noord-Vietnam verergerden deze situatie nog. De regering van Zuid-Vietnam deed een beroep op de Verenigde Staten. En Amerika, bevreesd voor uitbreiding van het communisme in dat gebied, stuurde adviseurs om het Zuidvietnamese leger te trainen en van uitrusting te voorzien.
Het bewind in Noord-Vietnam wenste geen verkiezingen om tot een hereniging met het Zuiden te komen. Het Noorden organiseerde in het Zuiden de Viet-Kong, groepen van ontevredenen. De Viet-Kong riep in 1960 een bevrijdingsbeweging voor Zuid-Vietnam in het leven. Het verzet van de Viet-Kong ging over op gewapend optreden. De Amerikaanse regering stuurde intussen steeds meer adviseurs. Terwijl Zuid-Vietnam door staatsgrepen werd geteisterd, raakten de Verenigde Staten steeds meer betrokken bij de strijd in het Verre Oosten. In 1964 voerden de Amerikanen hun eerste luchtaanval uit op Noord-Vietnam, omdat Noord-Vietnam twee Amerikaanse torpedojagers in de Golf van Tonkin had aangevallen. In 1964 waren er al meer dan 20.000 Amerikanen in Zuid-Vietnam actief. Aan het eind van 1968 waren het er meer dan een half miljoen. Indertijd in Korea, hadden de Amerikanen gestreden in het kader van de troepen van de Verenigde Naties.
In Vietnam stonden de Amerikanen echter alleen. De strijd werd steeds feller. Het aantal gesneuvelde Amerikaanse militairen nam toe. Alles werd op alles gezet om de strijd te winnen, van grootscheepse bombardementen tot het gebruik van allerlei chemische middelen. De wereld-opinie veroordeelde de Amerikaanse inmenging in Vietnam ten zeerste. Ook in Amerika zelf kwam verzet tegen het Amerikaanse optreden in Vietnam. Geheime onderhandelingen van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Henry Kissinger, en de Noordvietnamezen, die in 1969 in Parijs begonnen waren, leidden in 1973 tot de Akkoorden van Parijs. De Amerikanen trokken zich uit Vietnam terug. Het Noorden zette toen de aanval op Zuid-Vietnam in, en met succes. Op 30 april 1975 was de hoofdstad Saigon in Noordvietnamese handen. De Amerikanen bleven met een geweldige teleurstelling zitten. Hun aanzien in de wereld was sterk gedaald. Na de ervaringen in Vietnam voerden de Amerikanen een zeer voorzichtige buitenlandse politiek. Ze onderhandelden met de Russen over een beperking van de bewapening, maar de vooruitzichten waren en zijn niet bemoedigend.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer