WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Historische figuren

Paus Paulus IV

eigenlijk: Giampietro Caraf(f)a (Capriglio, bij Napels, 28 juni 1476 - Rome 18 aug. 1559), paus tussen de tweede en derde zittingsperiode van het Concilie van Trente, was tijdens de renaissancepontificaten van eind 15de en begin 16de eeuw een vurig voorstander van radicale kerkhervorming: in 1520 werd hij lid van het Oratorio del Divin Amore en in 1524 medestichter van de strenge Orde der Theatijnen. Paulus III maakte hem kardinaal (1536) en hoofd van de nieuwe Romeinse Inquisitie (1542), waar hij zeer streng optrad tegen alles wat naar ketterij zweemde (zelfs Ignatius van Loyola voelde zich bedreigd). In 1549 werd hij aartsbisschop van Napels.
Op 79-jarige leeftijd werd hij, door een groep hervormingsgezinde kardinalen, tot opvolger van Marcellus II gekozen (23 mei 1555). Zij werden in hun verwachtingen in hoge mate teleurgesteld door de mateloze strengheid waarmee Paulus zijn idealen trachtte door te voeren. Van voortzetting van het Concilie van Trente wilde hij niets weten; hij wantrouwde iedereen behalve zijn gewetenloze neef, Carlo Caraffa, en zag in de Romeinse Inquisitie het geschikte instrument tot onderdrukking van alles wat niet orthodox leek (Pole, zijn legaat bij Maria Tudor, en zelfs Morone). Zijn anti-Spaanse haat dreef hem tot een bondgenootschap met Frankrijk, waarop Alva de pauselijke staat binnenviel (Vrede van Cave, 1557). Geheel zijn kerkpolitiek werd gekenmerkt door een autocratisch en in feite volkomen anachronistisch paus- en kerkbeeld, dat de voortgang van de kerkhervorming geschaad heeft.
Voor de geschiedenis van de Nederlanden was de herindeling in veertien bisdommen, onder zijn pontificaat tot stand gekomen, een belangrijk gebeuren (1559).
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer