WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens - algemeen

Perzische oorlogen - deel 2

Miltiades, die de held van het volk was geworden, gebruikte zijn populariteit om zich de absolute macht over het leger en de vloot toe te eigenen. Hij ondernam met de vloot een veroveringstocht, maar die liep op een grote mislukking uit. IN feite maakte Miltiades zich echter schuldig aan zeeroverij en plundering. In de Volksvergadering werd hij ervan beschuldigd het volk te hebben bedrogen. Hij werd veroordeeld tot een boete en moest alle schade vergoeden die hij de staat had berokkend. Nog voordat hij aan die verplichtingen kon voldoen, stierf hij. Themistocles, die tijdens de tweede tocht van de Perzen een van de bevelhebbers was geweest, verloor niet uit het oog dat het Perzische gevaar nog lang niet was afgewend. Daarom stelde hij voor de vlootsterkte tot tweehonderd schepen op te voeren. Dat voorstel werd lang niet door iedereen met bijval ontvangen. Met name Aristides verzette zich er uitermate fel tegen. Toch werd met de aanbouw van twintig nieuwe schepen begonnen, terwijl Aristides, getroffen door het schervengericht, werd verbannen. Voor een verdere uitbreiding van de Atheense vloot was de bestaande haven te klein. Daarom werd bij het dorpje Piraeus, op een paar kilometer van Athene, een grote nieuwe haven aangelegd. Deze werd zowel aan de zee- als aan de landzijde van sterke verdedigingswerken voorzien. Mochten vijandelijke legers Attica binnenvallen, dan kon zonodig de stad Athene opgegeven worden. De inwoners zouden zich binnen de versterkte haven kunnen terugtrekken en de oorlog ter zee verderzettten.
Terwijl de Atheners zich op die manier om hun veiligheid bekommerden, hadden de Perzen tijdelijk andere beslommeringen. Darius en zijn opvolger Xerxes hadden namelijk met een opstand in Egypte te kampen. Pas toen Xerxes deze opstand onderdrukt had, kon hij zich weer aan de verovering van Griekenland wijden. Xerxes trof zeer omvangrijke voorbereidingen. In Klein-AziŽ werden grote legereenheden samengetrokken en grote voorraden aangelegd. Een grote vloot van transportschepen zou opvaren met het leger en het van de noodzakelijke behoeften voorzien. Over de Hellespont werden schipbruggen geslagen, zodat het leger erover kon trekken, van Klein-AziŽ naar ThraciŽ. Om de vloot de gevaarlijke toch om de rotsachtige Kaap Athos te besparen, werd er een kanaal achterlangs gegraven.
Na twee jaar van voorbereidingen monsterde Xerxes zijn troepen in de herfst van 481 voor Christus aan. Het volgend voorjaar werd de enorme krijgsmachine in beweging gezet. De bruggen werden door magiŽrs gewijd met mirtentakken en door geurige kruiden in het vuur te werpen. Daarom trokken de legerscharen in zeven dagen over de schipbruggen van AziŽ naar Europa. De koning zelf reed temidden van zijn troepen in een overdekte wagen. Mardonius voerde samen met een broer van Xerxes een deel van het leger aan. Ging de tocht door ThrraciŽ vlot en voorspoedig, in MacedoniŽ moesten de wegen eerst nog worden gebaand en dat kostte tijd. Maar het Perzische leger bleef als een trage reus voortgaan, tot ontsteltenis van de Grieken. Zelfs de Spartanen schenen ongeÔnteresseerd te zijn, en slechts Athene was bereid de hand aan het zwaard te slaan. Athene zond een uitnodiging naar de andere Griekse steden om te overleggen wat er gedaan kon worden om het dreigende Perzische gevaar af te wenden. Maar behalve uit Sparta, dat toch wel enige bereidheid tot samenwerking toonde, en uit de twee kleine steden Plataeae en Thespiae, kwam er niemand opdagen. Verdere pogingen om meer bondgenoten te vinden, ook onder de koloniŽn, mislukten volkomen. Niemand durfde het tegen de Perzen op te nemen. Alleen waren bereid zich te onderwerpen. Zelfs de uitspraak van het Orakel te Delfi was vol dreiging en moeilijk te begrijpen. Het enige wat er duidelijk uit naar voren kwam was, Athene 'achter houden muren moest worden beschermd ...' .
Themistocles verklaarde dat met de houten muren ongetwijfeld de schepen van Attica bedoeld waren. Het volk geloofde Themistocles en besloot de aanval van de Perzen op de vloot te weerstaan. Het besluit werd genomen dat een smalle zeestraat het strijdtoneel zou worden, want daar kon de meer dan vijf keer zo grote Perzische vloot nooit haar kracht ontplooien. De landmacht zou Midden-Griekenland tegen de vijandelijke aanval moeten beschermen en was daartoe met de verdediging van de smalle passen van het Oetagebergte belast.
De Atheners deden hun best om het vereiste aantal schepen vaarklaar te krijgen. De Spartanen stuurden slechts driehonderd zwaarbewapenden om het Oetagebergte te verdedigen. Hun aanvoeder Leonidas (zie foto borstbeeld) verklaarde dat hij nog maar met de voorhoede kwam, en daardoor leverden ook enkele andere staten, waaronder Thebe, een aantal manschappen. Tenslotte had Leonidas duizend man aan de voet van de Oeta onder zijn bevelen staan.
Leonidas had de nauwe bergpas bij Thermopylae, die Noord- en Midden-Griekenland verbindt, uitgekozen om de Perzen tegen te houden. Xerxes was intussen aan de andere kant van het Oetagebergte aangekomen. Toen hij hoorde dat Leonidas zich met zo'n gering aantal mannen wilde verdedigen, kon hij zijn oren niet geloven. Hij stuurde een gezantschap naar de Spartaan en vroeg hem zijn wapens uit te leveren. Het antwoord van Leonidas was zeer laconiek : kom ze halen ! Ongelovig wachtte de Perzische koning nog vier dagen. Toen gaf hij het bevel tot de aanval. Zijn soldaten werden evenwel tot zijn grote woede steeds opnieuw teruggeslagen. Ondanks zware verliezen kwamen ze geen stap vooruit. Toch zag Leonidas in dat hij de strijd uiteindelijk niet zou kunnen volhouden. Aan zijn kant werden de gelederen evenzeer uitgedund. Hij hoopte dat er versterking zou komen, maar hij wist niet dat de Spartanen helemaal niet van plan waren Midden-Griekenland te verdedigen. Nog minder kon hij weten dat een verrader aan de Perzen het steile bergpad zou wijzen waarlangs hij in de rug zou worden aangevallen. Toen hij daarvan bericht kreeg, zag hij terstond het hopeloze van zijn situatie in. Met driehonderd Spartanen en een aantal dappere ThespiŽrs stierf Leonidas de heldendood om Griekenland te redden. Helaas tevergeefs : Athene werd genomen en verbrand.
De Griekse schepen hadden intussen niet stilgelegen. Ze hadden gunstige posities ingenomen tussen de eilanden en het vasteland. Bij het zien van de reusachtige Perzische overmacht trokken ze zich terug achter het eiland Salamis bij de westkust van Attica. Themistocles gaf zijn trouwste slaag opdracht naar Xerxes te gaan en zich voor te doen als een verrader. De raad die hij de Perzische koning moest geven, was dat deze terstond de Griekse vloot moest aanvallen. Dan zou de overwinning hem in de schoot vallen. Xerxes geloofde hem en maakte alles gereed voor de slag. Deze brak bij zonsopgang in alle hevigheid uit. Het werd een ramp voor de Perzische vloot, die in de smalle wateren volkomen vastliep. De overwinning van de Atheners was totaal en definitief.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer