WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Op het land levende zoogdieren
 

De potto

Orde : Primaten - familie : Lorisidae - geslacht : Perodicticus en soort : Perodicticus Potto. Hoewel de potto het enige lid is van zijn soort, heeft hij verschillende naaste familieleden in de Lorisdae-familie. Hiertoe behoort onder andere de slanke lori.
Met zijn grote, sterke vingers en tenen kan de potto urenlang of zelfs dagen na elkaar in hoge takken hangen. In tegenstelling tot veel van zijn naaste verwanten, kan deze nachtelijke primaat niet van tak naar tak springen of prooi achterna zitten wanneer hij foerageert. Maar omdat hij zich heel stil kan houden, kunnen roofdieren hem moeilijk vinden.
Deze ongrijpbare primaat brengt het grootste deel van zijn tijd door in de bomen van Afrikaanse bossen. Zijn handen en voeten zijn aangepast aan het klimmen en hebben een ruime bloedtoevoer die het dier in staat stelt om zich lange periodes vast te grijpen zonder zijn spieren te vermoeien. Normaal gesproken solitair, verdedigt iedere potto zijn kleine leefgebied. Overdag slaapt hij in holle bomen of op takken, uit bescherming opgekruld tot een compact balletje. 's Nachts beweegt de potto zich langzaam door het bos.
Na een draagtijd van zes tot zeven maanden werpt het vrouwtje één jong. De pasgeborene is goed ontwikkeld en houdt zich de eerste paar dagen van zijn leven vast aan zijn moeders buik. Daarna laat ze haar jong zich vastgrijpen aan een tak in de dikke beplanting terwijl ze eten gaat zoeken. Op de terugweg pikt ze haar jong op en voedt het voordat ze gaat slapen. Met drie tot vier maanden begint het jong zijn moeder te volgen als ze eten gaat zoeken. Met zes maanden verlaat een mannelijk jong zijn moeder, maar een vrouwtje blijft in haar buurt totdat ze minstens acht maanden oud is.
Hoewel de potto vooral ongewervelde dieren eet, is hij te langzaam om snelle insecten te vangen wanneer hij 's nachts naar buiten komt om te eten. In plaats daarvan spoort hij stinkende of gevaarlijke prooi op, zoals stekelige rupsen, mieren met chemische afweermechanismen, giftige duizendpoten en schadelijke torren. Omdat de meeste roofdieren deze dieren niet lusten, heeft deze slimme primaat de beschikking over meer dan genoeg voedsel. Gebruikmakend van zijn goed ontwikkelde en vlugge handen, grijpt de potto een ongewerveld dier bij de kop, wrijft het tussen de palmen om eventuele haren te verwijderen en eet het op. Als de gelegenheid zich voordoet, vult hij zijn menu aan met fruit, boomgom dat hij los maakt door aan de boombast te bijten, en af en toe een klein gewerveld dier zoals een vogels of vleermuis.
De potto heeft verschillende verdedigingsmechanismen. Hij kruipt zeer langzaam voort, bijna zonder lawaai te maken. Als hij een geluid hoort, stopt hij onmiddellijk met bewegen en drukt zich bewegingsloos tegen de grond om ongezien te blijven totdat het potentiële gevaar geweken is. De bruine vacht van het dier past uitstekend bij de omliggende bladeren.


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer