WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens -
geschiedenis

De slag om Engeland

De Fransen waren totaal ontredderd door de klinkende overwinningen die de Duitse legers in hun land behaalden. Op de avond van 16 juni trad de Franse regering af. Maarschalk Pétain kreeg de opdracht een nieuwe regering te vormen. Deze nieuwe regering sloot op 22 juni 1940 een wapenstilstand met de Duitsers. Die lieten de plechtigheid voltrekken in dezelfde spoorwegwagon waarin ook de wapenstilstand op 11 november 1918 was getekend. Hitler kon zich opwerpen als de wreker van de nederlaag van de Eerste Wereldoorlog. De capitulatie van Frankrijk bracht Groot-Brittannië in een totaal afgezonderde positie tegenover Duitsland. De grote vraag was of de Britten de strijd nog moesten voortzetten of niet. Hitler meende dat de Britten misschien wel bereid waren tot onderhandelen. Bovendien waren de Britten naar zijn mening te zelfzuchtig om voor anderen te vechten.
Maar de Führer kende de geschiedenis slecht, want dan zou hij geweten hebben dat Engeland al eeuwen een politiek van machtsevenwicht voerde. Bovendien had het Britse volk op 10 mei 1940 een voortreffelijk oorlogsleider gekregen. Op die dag namelijk was Winston Churchill (1874-1965) in de plaats gekomen van Chamberlain, wiens vredespolitiek tegenover Hitler zo jammerlijk was mislukt. Churchill wist dat er geen behoorlijk leger was, dat er te weinig moderne vliegtuigen waren, dat er gebrek was aan oorlogsvliegers en dat er geen oorlogsindustrie was. Daarom zei hij het Britse volk dat hij niets anders te bieden had dan bloed, zweet en tranen. En het Britse volk was vastbesloten de strijd uit te vechten. Hitler kon het haast niet geloven. Op verschillende manieren liet hij weten tot vrede bereid te zijn. In de rede die hij op 19 juli 1940 voor de Rijksdag hield, maakte hij dat voor het laatste bekend. Enkele dagen eerder had hij het plan voor een landing in Groot-Brittannië, de zogeheten Operatie Zeeleeuw, al in werking laten treden. De opzet was eerst de Royal Air Force, de Britse luchtmacht, uit te schakelen, en vervolgens met rijnaken en andere grote binnenvaartschepen in Groot-Brittannië te landen.
De Britse luchtverdediging moest natuurlijk daarbij met alle mogelijke middelen uitschakeling van de luchtmacht zien te voorkomen. Een heel belangrijk middel was de radar, het toen nieuwe systeem om vliegtuigen al van ver op een scherm te kunnen zien naderen. Het grootste nadeel voor de Britten was, dat het aantal jachtvliegtuigen dat hun ter beschikking stond, ruim achthonderd, veel te gering was. De kwaliteit van met name de Spitfire was buitengewoon goed. De Spitfire kon het opnemen tegen het beste Duitse jachtvliegtuig, de Messerschmitt-109. De Luftwaffe, waarvan Hermann Goering (1893-1946) de leiding had, richtte zich vanaf 10 juli op de scheepvaart onder de Engelse kust. De opzet daarvan was de RAF, de Britse luchtmacht, zoveel mogelijk te verzwakken. De Britse luchtstrijdkrachten konden deze uitdaging echter gemakkelijk aan. Begin augustus begon het ernst te worden. Doelwit voor de Duitse aanvallen werden de vliegtuigen en de radarstations. Op 13 augustus 1940 namen de aanvalsvluchten een waarlijk massaal karakter aan. Goering duidde die dag aan als de Adelaarsdag. Bijna 1500 Duitse vliegtuigen namen eraan deel.
Voor de Britten was het meest kritieke ogenblik aangebroken. Eén vliegveld werd voor langere tijd uitgeschakeld, terwijl verschillende andere zeer zwaar beschadigd werden. De piloten moesten zo vaak opstijgen, dat ze oververmoeid raakten. Ook het grondpersoneel, dat iedere keer weer de vliegtuigen startklaar moest maken, was de uitputting nabij. Het zou niet lang meer duren of de Britten zouden het luchtruim aan de Duitsers moeten laten. Toen echter maakten Hitler en Goering een geweldige fout. De Luftwaffe verlegde haar aanvallen van de vliegvelden naar de steden. Golven bommenwerpers en jagers vlogen begin september naar Londen en zetten de stad in brand. Op 4 september 1940 had de Führer verklaard dat de Duitse vliegtuigen de Britse steden zouden uitvlakken.
De Britten hadden vreselijk onder de bombardementen te lijden, maar ze hielden echter koppig vol. Hun vliegvelden konden hersteld worden, evenals hun vliegtuigen. Hun piloten konden zich op de havens richten waar de Duitsers hun invasiemateriaal bijeenbrachten. De schade die door de RAF werd aangericht was zo groot, dat Hitler, ook al omdat het Britse luchtwapen nog steeds niet verslagen bleek te zijn, Operatie Zeeleeuw voor onbepaalde tijd uitstelde. De Duitse luchtaanvallen vonden daarna meer en meer tijdens de nacht plaats, zodat de Britten nog lang niet van de ellende af waren. Maar de Slag om Engeland was gewonnen, de RAF beheerste nog steeds het Britse luchtruim.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer