WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens -
geschiedenis

De strijd rond de Middellandse Zee

De successen van het Duitsland van Hitler maakten wel indruk. De Driehoek tussen Berlijn, Rome en Tokyo onderging in november 1940 een belangrijke uitbreiding.  Hongarije en RoemeniŽ sloten zich erbij aan. In maart 1941 liet RoemeniŽ Duitse troepen binnen zijn grenzen toe. Toen JoegoslaviŽ zich in het nauw gedreven voelde en toenadering zocht tot de Russen, bezetten de Duitsers ook dit land binnen enkele dagen.
Mussolini, die vooral sinds de meidagen van 1940 het gevoel kreeg bij Hitler achter te blijven, viel op 28 oktober van dat jaar vanuit AlbaniŽ Griekenland binnen. De Grieken kregen meteen Britse steun vanuit zee en vanuit de lucht. Meer was ook niet nodig, want de Italianen werden vlot teruggeslagen. De Grieken trokken zelfs op hun beurt AlbaniŽ binnen. Met de grootste moeite slaagden de Italianen erin de Griekse opmars te stuiten. Toen greep Hitler in. Hij was al lang van plan Rusland aan te vallen en daarom kon gij geen problemen op de Balkan hebben. Juist de steun van de Britten aan de Grieken beviel hem bijzonder slecht. Vanuit Griekenland immers zou hem door de Britten de voet dwars gezet kunnen worden bij zijn opmars in Rusland. Vanuit Bulgarije, dat ook al Duitse troepen had moeten toelaten, trokken de Duitsers zonder al teveel problemen Griekenland binnen. Eind april 1941 was het afgelopen. Het Britse expeditieleger had niet veel kunnen uitrichten. Het werd overgebracht naar Kreta. Maar daar bleven de Britten niet lang. Duitse luchtlandingstroepen veroverden het eiland na zware strijd. Opnieuw werd het merendeel van de Britse soldaten overgebracht, ditmaal naar Egypte.
In Afrika waren de Italiaanse troepen eveneens tot de aanval overgegaan. Ze overschreden de grens van Brits Somaliland, oprukkend vanuit AbessiniŽ en vanuit LibiŽ. Somaliland was door de Britten ontruimd en de Italianen hadden er geen moeite mee. Het Italiaanse offensief tegen Egypte liep echter al spoedig vast. In de eerste helft van december werden de Italianen door de Britten verslagen. De gebieden in Afrika die nog Italiaans waren, werden in de loop van 1941 ook door de Britten bezet. In maart van dat jaar echter waren de Duitsers zich met de zaak gaan bemoeien. Onder de 'woestijnvos' Rommel (zie foto) werden de Britten in Noord-Afrika teruggedreven. De strijd golfde heen en weer, want in november 1941 verdreven de Britten het leger van Rommel; in 1942 echter joeg Rommel de Britten weer op.
Het offensief van Rommel, dat eind mei 1942 begon, dwong de Britten na verloop van enige tijd tot de terugtocht. De enige plaatsen waar ze op konden terugvallen met een behoorlijke kans om stand te kunnen houden, waren El Alamein en Tobroek. El Alamein bereikten ze, maar Tobroek kon niet worden behouden. Tienduizenden Britten werden krijgsgevangen gemaakt en grote voorraden vielen in Duitse handen. Rommels poging om El Alamein te overoveren, mislukte echter. Daar kreeg hij voor het eerst met een nieuwe Britse bevelhebber te maken : Montgomery. Rommel zette zijn offensief niet door en Montgomery ging voorlopig niet tot de tegenaanval over. Pas in de nacht van 24 op 25 oktober 1942 voelde Montgomery zich sterk genoeg. De Britse aanval was bijzonder fel en Rommel moest na lange en harde strijd terugtrekken. En hij moest blijven terugtrekken, want Montgomery gaf hem geen rust meer. In TunesiŽ probeerde Rommel weer stand te houden. In Frans Noord-Afrika voerden de Britten en de Amerikanen in het begin van november 1942 echter landingen uit en toen zat Rommel in de val. Een evacuatie, zoals in Duinkerken of vanuit Griekenland en Kreta, zat er voor hem niet in. Hij vertrok uit Noord-Afrika en liet het over aan Von Arnim, zijn opvolger, in Tunis met de Duitse troepen te capituleren. Het Duitse avontuur in Afrika was voorbij.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer