WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : De mens -
geschiedenis

MŁnchen en het verraad van Stalin

Na de Anschluss van Oostenrijk bij Duitsland bevond Tsjechoslowakije zich in een bijzonder moeilijke positie. Dat gedeelte waar de Tsjechen woonden, en dat waren er ongeveer 7,5 miljoen, was aan drie kanten door Hitler omsloten. Bovendien woonden in de grensgebieden ongeveer 3,25 miljoen Duitsers. Ook het overige Tsjechoslowakije was wat de bevolking betreft allesbehalve een eenheid. Er woonden nog ongeveer 1,4 miljoen Hongaren, Roethenen en Polen. Maar de Duitsers in Tsjechoslowakije, opgestookt door het 'vaderland', roerden zich uiteraard het luidruchtigst.
In Engeland was in 1937 Neville Chamberlain als eerste minister gekomen. Die had wel enig inzicht in de gevaarlijke situatie waarin Europa verkeerde. De stemming in Engeland was echter zeer tegen oorlog gericht. In 1938 wilde men zelfs nog niet aan de wederinvoering van de militaire dienstplicht denken. Daarom was Chamberlain erop uit, door een verzoenende houding te proberen de vrede te bewaren. Toen de spanning tussen Duitsland en Tsjechoslowakije dreigende vormen begon aan te nemen, vertrok hij per vliegtuig naar Duitsland. Op 15 september 1938 had hij een persoonlijk onderhoud met Hitler in Berchtesgaden. Daarna sprak Chamberlain in Londen met Daladier en Bonnet, de eerste minister en minister van Buitenlandse Zaken van Frankrijk. Ze werden het eens over het voorstel dat alle gebieden waar meer dan vijftig procent Duitsers woonden, zonder volksstemming aan Duitsland zouden worden afgestaan. Tsjechoslowakije zou in plaats van de bestaande verdragen een internationale garantie krijgen omtrent haar veranderde grenzen. Deze voorstellen werden aan de regering van Tsjechoslowakije voorgelegd. Die regering had geen keus, aanvaardde de voorstellen en trad af. Toen kwamen echter ook Hongarije en Polen bij Hitler om hun deel voor hun minderheden op te eisen.
Toen Chamberlain op 22 september 1938 bij de FŁhrer kwam om verder te praten, bleek dat deze de Duitssprekende gebieden onmiddellijk wilde opeisen. Ook wilde hij dat aan de verlangens van de Hongaarse en Poolse minderheden moest worden tegemoet gekomen. Chamberlain stond perplex. Omdat Hitler ook nog militaire eisen voor Tsjechoslowakije had, die in feite onaanvaardbaar waren, leek een onmiddellijke oorlog voor de deur te staan. De voorbereidende maatregelen werden reeds getroffen. Toen bood Mussolini zijn bemiddeling aan. Er werd een viermogendheden-conferentie gehouden in MŁnchen, op 29 september 1938. Doordat men op diezelfde dag nog tot een overeenkomst kwam, die ook nog die dag getekend werd, leek de vrede gered te zijn. Maar van Tsjechoslowakije bleef niet zo erg veel over. Chamberlain werd echter gevierd en ingehaald als een held. Een paar weken na MŁnchen namen ook Polen en Hongarije enkele happen uit het in de steek gelaten Tsjechoslowakije. De dictators toonden hun ware gezicht. Hitler liet in maart 1939 het Tsjechische gedeelte van Tsjechoslowakije bezetten, maar daar bevonden zich helemaal geen Duitse minderheden. Mussolini bezette AlbaniŽ. Chamberlain zag in, dat zijn vredespolitiek een mislukking was geworden. Hij verzette de bakens en begon oude bondgenootschappen te hernieuwen en nieuwe aan te gaan. Er kwamen verdragen van bijstand tussen Groot-BrittanniŽ en Polen, Griekenland en RoemeniŽ. Verder werden onderhandelingen begonnen met de Sowjetunie. De militaire dienstplicht werd in Groot-BrittanniŽ toen wel ingevoerd. De Sowjetunie was nochtans buiten de Conferentie van MŁnchen gehouden. De Britse regering zond slechts diplomaten van lagere rang naar Moskou om te onderhandelen. Dit alles maakte Stalin, die het democratische westen niet al te zeer vertrouwde, alleen nog maar wantrouwiger. Hij kreeg de indruk dat het westen hem met een oorlog tegen Duitsland wilde opzadelen. Dat betekende immers twee vliegen in ťťn klap : het gevaarlijke communisme en het akelige fascisme zouden elkaar uitputten.
Stalin kon op dat ogenblik absoluut geen oorlog gebruiken. Hij had in de dertiger jaren het Russische volk geterroriseerd op een wijze als nog niet eerder in de geschiedenis van Rusland was voorgekomen. Verbanning en dwangarbeid, degradatie en vernietiging, dat stond iedereen te wachten die ook maar ietwat verdacht was. De oude revolutionairen, die nog met Lenin hadden gestreden, waren verdwenen. Het Rode Leger had vrijwel geen kader meer van hogere officieren, laat staan generaals. Allen waren 'weggezuiverd'. De industriŽle productie stond nog altijd op een veel te laag peil. Misschien zou er in geval van een oorlog wel een nieuwe revolutie uitbreken. Nee, Stalin was er alles aan gelegen de strijd te vermijden. Maar hoe, dat was nog een open vraag. Een samengaan met Duitsland leek wel uiterst onwaarschijnlijk, ook al omdat Hitler zich altijd bijzonder anti-communistisch had opgesteld. Toch besloot Moskou zich van het westen af te wenden en toenadering tot Duitsland te zoeken. In augustus 1939 deelde de Duitse ambassadeur in Moskou aan Berlijn mee, dat het moeilijk zou zijn het Russische standpunt te veranderen. Toch ging men het proberen en het bleek niet zo heel moeilijk te zijn. Een teken aan de want was eigenlijk al geweest dat de pro-westerse Russische minister van Buitenlandse Zaken, Litwinov, begin mei 1939 al was ontslagen en vervangen door Molotov (zie foto). Litwinov werd pas na de Duitse inval in Rusland in juli 1941 weer in ere hersteld. In november 1941 werd het ambassadeur in Washington.
In de laatste week van augustus 1939 las het verbijsterde publiek in het westen dat Molotov en Von Ribbentrop een niet-aanvalsverdrag hadden gesloten. In een geheime overeenkomst spraken de kersverse bondgenoten af dat ze Polen samen zouden verdelen. Hitler was zeer tevreden, want de twee-frontenoorlog waarvoor men voor 1914 in Duitsland zo bang was geweest, kon hij nu vermijden. Daarom verwachtte hij ook niet dat Groot-BrittanniŽ hem de oorlog zou verklaren. Chamberlain schreef Hitler echter een persoonlijke brief, waarin hij hem meedeelde dat hij zich wat dat betreft geen illusies moest maken. Als Polen zou worden aangevallen, zou Groot-BrittanniŽ zijn verplichtingen nakomen. Hitler trok zich er niets van aan. Hij wees ook een bemiddelingspoging van Mussolini van de hand.
Op 28 augustus 1939 waagde de Britse regering nog een laatste poging om Hitler tot andere gedachten te brengen. Ze stelde voor dat Polen en Duitsland direct over de Duitse eisen ten aanzien van Dantzig en de Poolse Corridor zouden gaan praten. Groot-BrittaniŽ was bereid aan de besprekingen deel te nemen. Hitler deed alsof hij er wel voor voelde, maar zijn eis, op 29 augustus gesteld, dat er op 30 augustus 1939 een Poolse gezant met volledige volmacht naar Berlijn zou komen, was natuurlijk onaanvaardbaar en onuitvoerbaar. Toch kreeg de Poolse ambassadeur opdracht, contact op te nemen met Hitler. Tegen de avond van 31 augustus deed hij dat, maar tevergeefs. In de vroege morgen van 1 september 1939 trokken Duitse strijdkrachten Polen binnen. Groot-BrittanniŽ en Frankrijk verzochten Duitsland zijn troepen terug te trekken, maar er kwam niet eens antwoord. Daarop verklaarde Groot-BrittanniŽ de oorlog aan Duitsland. Frankrijk deel vijf uur later hetzelfde. De Tweede Wereldoorlog was begonnen !
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer