WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : In het water levende zoogdieren
 

De zwarte zwaardwalvis

De zwarte zwaardwalvis uit de orde van de Cetacea wordt gerekend tot de suborde van de tandwalvissen, of Odontoceti. Familie : Delphinidae - geslacht : Pseudorca en soort : Pseudorca crassidens.
Inktzwart, slank en gestroomlijnd, de zwarte zwaardwalvis is een behendig dier dat hoog uit het water kan springen en vaak meelift op de golven van schepen. Dit lid van de dolfijnenfamilie dankt zijn naam aan zijn gelijkenis met een veel grotere walvis, de zwaardwalvis of orka. Hij leeft in groepen van soms wel 850 dieren. Omdat dit intelligente zeezoogdier ver van de kust in diepe oceanen leeft, is er maar weinig bekend over zijn leven in het wild.
De zwarte zwaardwalvis is een sociaal dier dat leeft in troepen van acht tot twintig dieren, en soms zelfs vele honderden. Jonge walvissen worden door de groep beschermd tegen roofdieren zoals haaien. Ook zwaargewonde leden van de groep kunnen rekenen op de steun van andere dieren. Ze communiceren met geluiden, maar wetenschappers hebben nog niet kunnen ontdekken hoe het uitgebreide stelsel van klikken en fluiten precies werkt. Ze gebruiken ook terugkaatsende echo's van hun geluiden om een beeld te krijgen van hun directe omgeving.
Uit onderzoek is gebleken dat een vrouwtjeswalvis (koe) slechts eens in de zeven jaar een jong (kalf) baart. Het is dus moeilijk voor dit zoogdier om dieren die ten prooi vallen aan de jacht van mensen, te vervangen. Er is weinig bekend over het paargedrag, maar na een draagtijd van 15 tot 16 maanden brengt het vrouwtje een kalf ter wereld van bijna twee meter lang en tachtig kilo zwaar. Het jong is aanvankelijk grijs van kleur. Hij blijft gedurende twee jaar zeer dicht bij zijn moeder en leeft bijna geheel van moedermelk. Uiteindelijk begint het kalf zelf vis te vangen en wordt dan zelfstandig, maar het blijft gewoonlijk bij de groep.
Niemand weet hoeveel zwarte zwaardwalvissen er zijn. In het Verre Oosten wordt er op deze walvisachtige gejaagd om hun olie en vlees en omdat waardevolle vissoorten zoals tonijn op hun menu staan. Vaak raken ze trouwens verstrikt in netten van treilers en verdrinken.
In open zee is er geen mogelijkheid om een prooi te besluipen. De zwarte zwaardwalvis vertrouwt dan ook op zijn snelheid en wendbaarheid om vissen te vangen. Hij lokaliseert een prooi met zijn ogen en door middel van echolocatie. Daarnaast werken de dieren samen door een school vissen aan de oppervlakte te omsingelen, om vervolgens in de school opeengepakte vissen te duiken en hun prooi in zijn geheel te verslinden. Zwarte zwaardwalvissen eten voornamelijk inktvis en grote zoutwatervissen, zoals tonijn en barracuda, maar soms ook jonge dolfijnen.


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer