WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek :
Historische figuren

Frédéric Chopin

Chopin, Frédéric François (Pools: Fryderyk Franciszek) (Zelazowa Wola, bij Warschau, 1 maart 1810 - Parijs 17 okt. 1849), Pools componist en pianist, schreef vrijwel uitsluitend pianomuziek, waarin elegante, expressieve melodieën. Experimentele harmonieën en vrije vormen worden gecombineerd met een briljante pianotechniek. Zijn werk vormt het hoogtepunt van de romantische pianomuziek en is excellent voor het instrument geschreven (zie romantiek). Het vormt een persoonlijke synthese van Pools-traditionele en West-Europese klassieke elementen. Aanvankelijk trad hij op als concertpianist. Later echter trok hij zich steeds meer uit de openbaarheid terug en concentreerde hij zich op het lesgeven.
1. Leven
Chopin was de zoon van een Franse vader en een Poolse moeder. Hij ontving zijn eerste muzikale vorming van de Bohemer Zywny, die hem in aanraking bracht met de muziek van Bach, J.Haydn en W.A. Mozart, en van Elsner, directeur van het conservatorium te Warschau. Als pianist was Chopin, die graag improviseerde, grotendeels autodidact. Reeds op jeugdige leeftijd trad hij in de salons van Warschau op en in 1829 maakte hij een succesvol debuut in Wenen met een improvisatie over een Pools volkslied, wat hem tot een nationaal componist stempelde. Toen hij Warschau in 1830 had verlaten voor een nieuwe concertreis in het buitenland, beletten de inmiddels uitgebroken Poolse opstand en de onderdrukking daarvan door de Russen hem naar zijn vaderland terug te keren. In 1831 vestigde hij zich te Parijs, waar hij als pianist en later ook als pedagoog grote bewondering in aristocratische kringen genoot. Daar kwam hij in contact met romantici als Heine, Balzac, Delacroix, Liszt, Berlioz, Meyerbeer en Bellini en werd hij lid van het Pools literair gezelschap. Van 1835 tot 1837 beleefde hij een liefdesaffaire met de Poolse Maria Wodzinska. Huwelijksplannen strandden op Chopins slechte gezondheid. Van 1838 tot 1847 had hij een liaison met de schrijfster George Sand. Met haar verbleef hij in de winter 1838-1839 op Mallorca om herstel te zoeken voor zijn zwakke gezondheid, zonder veel resultaat. In 1848 ondernam Chopin om de revolutie te ontvluchten, op uitnodiging van een leerlinge een reis naar Engeland en Schotland, waarvan hij echter nog hetzelfde jaar zwaar ziek terugkeerde. Hij overleed spoedig daarna.
2. Werk
Chopins werken zijn geschreven voor het exclusieve milieu van de Parijse salon. De basis van zijn compositietechniek is de improvisatie, die zich steeds meer verdiepte en verinnerlijkte. Van een stilistische evolutie is nauwelijks sprake. Wel is de weerspiegeling van zijn activiteiten waarneembaar. Tijdens zijn carrière als pianovirtuoos schreef hij briljante concertstukken, zoals de Don Juan-variaties en de beide pianoconcerten. Zijn pedagogische activiteiten gaven aanleiding tot de vele kleinere werken als de mazurka's, etudes, preludes, nocturnes en walsen. Composities als de balladen, de scherzi, de barcarolle en de sonates waren bedoeld voor hemzelf en een select gezelschap van intimi. De delicate pianoklank was in zijn tijd origineel. Ook zijn toucher moet uiterst sensibel en licht zijn geweest. De elegantie en helderheid van zijn stijl is terug te leiden tot Field, Clementi en Hummel, die op hun beurt werden beïnvloed door Mozart. Chopins tempo rubato is dan ook eerder te beschouwen als het strenge rubato van Mozart (met metrisch strak volgehouden linkerhand) dan het vrije rubato van Liszt.
De textuur in zijn composities wordt gevormd door lange, gewichtloze, chromatische melodieën die zijn ingebed in een grote variëteit aan begeleidingen, veelal voorzien van een verborgen contrapunt. Deze melodievorming is van grote invloed geweest op Bellini en Wagner. Op het gebied van de harmoniek is Chopin een van de belangrijkste vernieuwers van de 19de eeuw geweest. In zijn toepassing van dissonanten, chromatiek, modaliteit, en in het - met name in langzame inleidingen - vermijden van een duidelijke hoofdtoonsoort, ging hij soms zo ver dat de harmoniek haar spanningsvolle functionele werking prijsgaf voor een meer kleurende betekenis. Tot Chopins belangrijkste vernieuwingen behoren de passages met een statische, harmonische beweging, waarin een enkel akkoord of een serie van twee of drie akkoorden met een hypnotiserende monotonie worden herhaald. Ook in zijn vormstructuren sloeg Chopin nieuwe wegen in. In zijn sonates gebruikte hij de traditionele sonatevorm zo vrij, dat gedurende lange tijd de mening heeft bestaan dat Chopin als meester van de kleine (dans)vormen, de grote vorm niet beheerste. De ballade als instrumentaal karakterstuk is wellicht Chopins vinding, evenals het pathetische, niet-humoristische scherzo, dat bij hem een verhevigde impromptu is. De etude werd een expressiestuk van virtuoos karakter, naar de vorm verwant aan Clementi en heeft o.a. bij Liszt, Rachmaninov en Skrjabin navolging gevonden, evenals bij Debussy. In tegenstelling tot andere romantici als Robert Schumann en Liszt stond Chopin afwijzend tegenover duidelijke literaire of biografische associaties. Wel bevat zijn muziek sporen van nationalisme.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer