WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Historische figuren

Jozef II

(Wenen 13 maart 1741 - aldaar 20 febr. 1790), keizer van 1765 tot 1790, uit het Habsburgse Huis, werd na de dood van zijn vader Frans I Stefan tot keizer gekozen. In 1764 was hij al tot Duits koning gekroond. In 1765 werd Jozef tevens naast zijn moeder Maria Theresia mederegent in de Oostenrijkse erflanden. Zijn bevoegdheden bleven echter beperkt tot de opperste legerleiding. Eerst na de dood van Maria Theresia kon Jozef zijn eigen staatsconcept, dat hij lang tevoren al had opgesteld, in praktijk brengen. Hij stelde zich ten doel de nog steeds staatkundig los aan elkaar hangende Donaumonarchie tot een strak georganiseerde, gecentraliseerde eenheidsstaat te reorganiseren, waarbij hij het voorbeeld van de Pruisische staat voor ogen had. De wijze waarop hij deze conceptie uitdroeg, door zich, tegen de traditie in, niet afzonderlijk als koning van Hongarije en van Bohemen te laten kronen, was niet bepaald bevorderlijk voor het verkrijgen van begrip en medewerking in die landen. In tegenstelling tot de politiek, gevolgd door Maria Theresia en kanselier Kaunitz, wilde Jozef zijn denkbeelden in één klap verwezenlijken. Sterk waren zijn gedachten beďnvloed door het rationalisme van de Verlichting, maar in zijn onstuimige dadendrang liet hij zich blindelings, bijna doctrinair, door deze ideeën leiden. Hij nam dan ook dermate ingrijpende maatregelen, dat grote groepen van zijn onderdanen ertegen in opstand kwamen. Van alle maatregelen werkten die op het gebied van de kerkelijke politiek en vooral de opheffing van de lijfeigenschap (1781) het meest door, en dat niet alleen omdat deze tot de weinige behoorden die Jozef niet heeft herroepen.
In de buitenlandse politiek oriënteerde Jozef zich aanvankelijk vooral op Pruisen. Zijn bedoelingen ten aanzien van Beieren brachten echter een verwijdering teweeg, daar Pruisen zich tegen iedere Oostenrijkse gebiedsuitbreiding verzette, waarop Jozef toenadering zocht tot Rusland. Hun gemeenschappelijk belang lag op de Balkan; een onderling verdrag (1782) moest beide mogendheden de gelegenheid bieden ten koste van de Turken hun gebied uit te breiden zonder met elkaar in conflict te raken. Gezamenlijk ondernamen Oostenrijk en Rusland een oorlog tegen het Osmaanse Rijk (1787-1792), maar ook nu weer verhinderde Pruisen dat Oostenrijk zijn oorlogsdoeleinden volledig bereikte. Een belangrijke oorzaak van de continuering van de tegenstelling Oostenrijk-Pruisen in dit tijdsbestek lag mede in het aanblijven van de kanseliers, respectievelijk Kaunitz en Herzberg. Ten behoeve van de Zuidelijke Nederlanden trachtte Jozef de openstelling van de Schelde te verkrijgen, maar het lukte hem slechts een schadevergoeding voor de sluiting ervan te bemachtigen. Wel legde hij beslag op de barričresteden, die in 1782 door de Verenigde Nederlanden werden afgestaan (zie barričretraktaten). Zijn interne politiek lokte ook hier verzet uit (zie Brabantse Omwenteling). Ontevredenheid heerste alom in zijn rijk toen hij overleed, nadat hij op zijn sterfbed nog het oordeel over zijn eigen regering had moeten onderschrijven door de meeste van zijn hervormingen in te trekken. Daar Jozef II noch uit zijn eerste huwelijk met Maria Isabella van Parma, noch van zijn tweede gemalin Maria Jozefa van Beieren kinderen had, volgde zijn broer Leopold II hem op.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer

Bezoek ook: www.infoblog.be
Meer weten over gezondheid? --> http://gezondheid.infoblog.be
Meer weten over huisdieren? --> http://huisdieren.infoblog.be