WORLDEXPLORER     

Siteoverzicht
Email
Homepage
    

Rubriek : Historische figuren

Napoleon III

Napoleon III, officieel: Karel Lodewijk Napoleon Bonaparte (Parijs 20 april 1808 - Chislehurst, bij Londen, 9 jan. 1873), keizer der Fransen van 1852 tot 1870, derde zoon van Lodewijk Napoleon, koning van Holland, en Hortense de Beauharnais, werd na de dood van zijn beide broers (1807 en 1831) en die van zijn neef Napoleon II (1832) bonapartistisch troonpretendent. Na twee dilettantistische aanzetten tot een staatsgreep (Straatsburg, 1836; Boulogne, 1840) wist hij in 1846 uit gevangenschap te ontvluchten en verscheen onmiddellijk na het uitbreken van de Februarirevolutie van 1848 in Parijs. Door handige propaganda onder de arbeiders werd hij in juni door vier departementen in de Nationale Vergadering gekozen. Na het Juni-oproer werkte ook het verlangen van de bourgeoisie naar een 'sterke man' in zijn voordeel, zodat hij met een bijna viervoudige stemmenmeerderheid op zijn medekandidaat Cavaignac president van de republiek werd (dec. 1848). Hij won klerikalen door de expeditie tegen de Romeinse republiek en door de onderwijswet-Falloux, verving de legerleiding in en rond Parijs door hem toegedane generaals en groepeerde politici om zich heen die persoonlijk voordeel van hem verwachtten.
Op 2 dec. 1851, de verjaardag van de keizerkroning van Napoleon I, had met veel machtsvertoon en bloedvergieten de staatsgreep plaats. Een plebisciet gaf hem recht tot grondwetswijziging en op een ambtstermijn van tien jaar. De door hem ingestelde en benoemde Senaat herstelde daarop het keizerrijk (2 dec. 1852). Toen een verbintenis met een vorstendochter onmogelijk bleek, huwde hij de Spaanse gravin Eugťnie de Montijo (1853). In zijn buitenlandse politiek huldigde hij voorzichtig het nationaliteitsprincipe.
Na de triomf van de in bondgenootschap met Groot-BrittanniŽ gevoerde Krimoorlog (1853-1856) herinnerde een aanslag van de Italiaanse revolutionair Orsini (1858) hem wellicht aan het lidmaatschap - in zijn jeugd - van de Carbonari. Hij kwam de Italiaanse nationale beweging onder Cavour te hulp en voerde een oorlog tegen Oostenrijk met overwinningen bij Magenta en Solferino (1859), als beloning waarvoor SardiniŽ een jaar later Nizza (Nice) en Savoye aan Frankrijk moest afstaan. Ook de koloniale en wereldpolitiek hadden zijn interesse, getuige zijn bemoeienissen met West-Afrika, Cochin-China, China en het mislukte avontuur in Mexico (1862-1867). Zijn hulp aan de Italiaanse beweging vervreemdde hem echter van de reactionairen en de klerikalen, die op den duur ook de Kerkelijke Staat in gevaar zagen komen. Zelf was hij van het begin af aan van plan geweest na de stevige grondvesting van zijn macht meer democratisch te regeren. Om al deze redenen steunde Napoleons bewind na 1860 meer op de liberalen. In 1865 stierf echter Morny, zijn halfbroer en meest vertrouwde raadgever.
Buitenslands raakte Frankrijk geÔsoleerd: van het inmiddels tot stand gekomen koninkrijk ItaliŽ (zonder Rome) door steun aan de paus, van Rusland door een poging tot interventie bij een Poolse opstand (1863). De Luxemburgse kwestie bracht een zware diplomatieke nederlaag tegenover het steeds sterker wordende Pruisen (1867). Juist naar aanleiding hiervan begon een oorlogspartij onder de minister van Oorlog, NiŽl, zich op de strijd voor te bereiden, niet gesteund, maar wel te weinig gecontroleerd door de keizer. Deze werkte trouwens, gedwongen door binnenlandse onrust, serieus aan verdere liberalisering van het staatsbestel (1868). Om de oppositie de wind uit de zeilen te nemen, stelde hij het eerste parlementaire ministerie-Ollivier aan (1870), voerde een liberale grondwetswijzing door (1870) en liet de gewonnen goodwill peilen door een inderdaad zeer gunstig plebisciet: 7 tegen 11 miljoen stemmen. Zijn stedenbouwkundige reconstructie van Parijs, uitgevoerd door George EugŤne Haussmann, was niet alleen een keizerlijk prestige-object, maar was tevens bedoeld om door krotopruiming de barricadenoorlog te voorkomen. Inmiddels had de pas sedert mei in functie zijnde minister van Buitenlandse Zaken, Gramont, de Frans-Duitse Oorlog onafwendbaar gemaakt (in verband met de Emser Depesche). Na de keizerin het regentschap te hebben opgedragen, verbleef de keizer als opperbevelhebber te Metz (28 juli-9 aug. 1870). Hij durfde de verantwoordelijkheid echter niet langer aan, begaf zich op 14 aug. naar het leger van Mac-Mahon, waarmee hij op 2 sept. in krijgsgevangenschap raakte. Na zijn vrijlating op 19 maart 1871 begaf hij zich als balling naar Engeland.
 


Klik hier om deze pagina als je startpagina in te stellen !

Google
 
Web www.worldexplorer.be
www.infoblog.be
© 2006 - WorldExplorer

Bezoek ook: www.infoblog.be
Meer weten over gezondheid? --> http://gezondheid.infoblog.be
Meer weten over huisdieren? --> http://huisdieren.infoblog.be